Mea Wuisman

  • Mea Wuisman: Hoe zet je je eigen waarden en normen opzij?

    Joyce Huls February 25, 2020 60 keer bekeken 0 comments

    Mea Wuisman, orthopedagoge, zet zich als familie-ervaringsdeskundige in voor naasten van mensen met een psychotische kwetsbaarheid. Klik hier voor meer informatie over Mea.

    De zoon psychotisch, depotmedicatie en ondanks de medicatie nog steeds waandenkbeelden. Hij woont zelfstandig en heeft een activiteit ontwikkeld, waarin hij zijn hele ziel en zaligheid kan leggen.

    Moeder kan niet accepteren dat zijn huis een rotzooi is. Ze gaat poetsen en komt daarbij dingen tegen die voor haar onacceptabel zijn. Gereedschap in de koelkast, de was overal en nergens, ongestreken overhemden. Ze is erg dankbaar als de zoon haar toestaat binnen te komen en als hij toestaat dat ze een overhemd mag strijken.

    De hulpverlening, daar is ze niet tevreden over: ze gaan met hem mee in zijn wensen, in zijn niet kunnen. De poetshulp doet niets. Ze gaat zelf wat regelen maar al gauw blijkt dat de zoon dat niet accepteert.

    De medicatie is te hoog en dan weer is de medicatie te laag omdat….

    Hij moet beschermd kunnen gaan wonen. Hij kan helemaal niet voor zichzelf zorgen….

    “10 jaar psychotisch en in de 30 jaar oud. Ik houd van hem en hij van mij, we hebben een goede band, ik begrijp hem helemaal!”

    Hij heeft de symptomen van een psychosegevoeligheid: geen overzicht, slechte concentratie, prikkelgevoelig, kleine focus. Geen interesse in de dagelijkse beslommeringen. Wel gelukkig als hij zijn hobby kan uitvoeren.

    Ik heb verschillende gesprekken met moeder. Het kost moeite om een beeld te krijgen van wat er gaande is en wat haar irriteert.

    Uiteindelijk blijkt dat zij boos en verdrietig is dat haar zoon niet kan leven zoals ze zelf leeft, dat ze boos en verdrietig is dat haar familie haar niet steunt, boos en verdrietig dat de zorg niet met haar wensen (eisen?) meegaat. En als dat niet gebeurt, krijgt de hele ggz ervan langs, niemand deugt, niemand snapt het, alleen zij snapt het!

    Moeilijke gesprekken: van de ene kant omdat het bijna onmogelijk is ertussen te komen en van de andere kant, omdat ze zo overtuigd is van haar gelijk. Toch geeft ze aan dankbaar te zijn voor mijn luisterend oor. Maar wat ik doe weet ik eigenlijk niet. Ik hoop haar ééns te kunnen laten zien, dat hij op zijn eigen manier het meest gelukkig is en dat ze beter telkens aan hem kan vragen: “Wat heb je nodig?“ in plaats van: “Lieve zoon je behoort…., doe eens dit en doe niet dat….”

  • Mea Wuisman: Je kunt alleen jezelf veranderen.

    ProfielfotoDorothé van Slooten January 08, 2020 159 keer bekeken 0 comments

    Mea Wuisman, orthopedagoge, zet zich als familie-ervaringsdeskundige in voor naasten van mensen met een psychotische kwetsbaarheid. Klik hier voor meer informatie over Mea.

    Je kunt alleen jezelf veranderen. Een ander kun je niet veranderen.

    De leden van de lotgenotengroep hebben weer de gang naar het psychiatrisch ziekenhuis gevonden. Voor de meesten is het confronterend. Hier hebben ze vaak hun naaste in geheel verwarde toestand achter moeten laten. Hier hebben ze vaak zelf verdrietig en verbijsterd zitten wachten, hulpverleners al of niet gesproken en voor vele vragen gestaan. Maar het lijkt te wennen en het vooruitzicht van lotgenotencontact blijkt te motiveren.

    Koffie en thee worden ingeschonken, het weer wordt beoordeeld. Dan vertelt ieder om de beurt hoe het met hem of haar gaat.

    Een moeder zegt dat het prima gaat met haarzelf, terwijl haar dochter al jaren chronisch ziek is en eerder achteruit dan vooruit gaat. Bij sommigen zie je de verbazing op het gezicht. Natuurlijk is zij beschikbaar als zij nodig is, maar zij heeft geleerd dat zij zelf ook nog een leven heeft.

    Een vader vertelt dat hij niet lekker in zijn vel zit. De situatie van zijn dochter verbetert maar niet. Hoewel …. de laatste tijd kan zij haar geld beter beheren. Vader beweegt met de stemmingen van zijn dochter mee.

    Een andere vader vertelt dat het prima met hem gaat. De zoon heeft aangekondigd dat hij binnen een jaar zelfstandig wil gaan wonen. “We zien vooruitgang, zodanig dat we een paar dagen zijn weg geweest. Och ja, het was wel een rotzooi toen we thuis kwamen en de poes en de hamsters waren tekort gekomen, maar onze zoon had het volgehouden en hij vond zelf dat het goed was gegaan. Dus binnenkort gaan we langer weg.” De vragen van de collega-lotgenoten duikelen over hem heen: “Dan bel je hem zeker iedere dag?” “Nee, dat kan niet, we zijn niet bereikbaar.” Maar als het niet goed gaat? Er zijn mensen waar hij op terug kan vallen. En eten, hoe doet hij dat? Hij zal dan boodschappen moeten doen. En de poes en de hamster? Dat zien we wel, dat is zijn verantwoordelijkheid, het zijn zijn beesten!

    Vader heeft er vertrouwen in dat het goed gaat. Bovendien, de zoon zal zelf moeten ontdekken wat hij aankan: "Een ander kun je niet veranderen. Je kunt alleen jezelf veranderen."

  • Mea Wuisman: Ineens begrijp je je kind niet meer

    Joyce Huls November 19, 2019 129 keer bekeken 0 comments

    Mea Wuisman, orthopedagoge, zet zich als familie-ervaringsdeskundige in voor naasten van mensen met een psychotische kwetsbaarheid. Klik hier voor meer informatie over Mea.

    Een hulpverlener zei laatst:

    “Wat een familie-ervaringsdeskundige kan bereiken, kan ik nooit bereiken. Als ik zeg dat je hoop en vertrouwen moet geven, komt dat niet aan. De mensen denken dan: Jij hebt makkelijk praten….”

    Je bent moeder van 4 geweldige kinderen en dan ineens die ervaring: je eigen kind niet meer begrijpen, het niet meer kunnen troosten, het niet kunnen beschermen. Emoties rollen over je heen. Vaak wordt het beeld van een rollercoaster gebruikt. Een rollercoaster die voort dendert en onverwachte wendingen maakt. Uitstappen kan niet.

    Wat gebeurt er? Waarom gelooft hij je niet, wil hij je niet meer zien? Wat maakt dat iemand zo anders redeneert of zo anders waarneemt? Wat betekent dit voor de toekomst? Wanhopige vragen, veel vragen. Vragen waarmee vele naasten mij benaderen.

    Ook emoties als schuldgevoel, zelfverwijt, wanhoop, machteloosheid, verdriet en angst ontstaan. Emoties die je gezonde verstand blokkeren. Ik maakte het mee en zie het nu als een kans naasten weer in beweging te brengen. Hoop en vertrouwen in een nieuwe toekomst te bieden. En daarmee ook nieuwe kansen voor de patiënt, het lieve familielid, te creëren.

    In de aanloop naar de psychose blijkt zich meestal een opeenstapeling van duidelijke en minder duidelijke psychische stressoren voor te doen. Daarom gaan we vaak samen met de naasten de levensgeschiedenis van de patiënt na. We vragen naar ziekten in de familie, we vragen naar relaties en emoties in het gezin, naar de ontwikkeling van het zieke familielid en dit alles gezien door de “bril” van de naasten. Een verhaal maken en vertellen, stelt iemand in staat het hoofd te bieden aan iets overweldigends. In deze gesprekken komen vele emoties naar boven. En dankzij het delen van onze eigen ervaringen en opgedane kennis krijgen aspecten uit het levensverhaal van de patiënt betekenis voor de familie. De knik in de ontwikkeling van de patiënt wordt steeds duidelijker en aanvaardbaarder.  De aandoening komt in een nieuw licht te staan, krijgt een nieuwe betekenis. Geleidelijk verdwijnen zelfverwijt, schuldgevoel en stilstand bij de naasten. Geleidelijk leren we nieuwe vormen van contact. Er ontstaat weer hoop op en vertrouwen in nieuwe mogelijkheden voor de patiënt.

    Dat dit proces tijd, geduld en respect van de familie vraagt in het belang van het herstel van de patiënt is een vaak terugkomend thema. Grip op herstel kenmerkt zich door het doorbreken van die ingrijpende ervaring, van de blokkade.

  • Mea Wuisman: Gaat bedrijfsvoering boven stabiele omgeving voor cliënt?

    Joyce Huls October 08, 2019 100 keer bekeken 0 comments

    Mea Wuisman, orthopedagoge, zet zich als familie-ervaringsdeskundige in voor naasten van mensen met een psychotische kwetsbaarheid. Klik hier voor meer informatie over Mea.

    Hoor ik het goed? Gaat de bedrijfsvoering van een VIP-team boven adequate nazorg van cliënten?

    Tijdens het contactpersonenoverleg van Netwerk Vroege Psychose (NVP) waren vanuit het hele land Vroege Interventie Psychose (VIP) -teams vertegenwoordigd. De ontvangst was enthousiast en iedereen leek blij om elkaar weer eens in deze  gemoedelijke sfeer te ontmoeten. Voor mij als familie-ervaringsdeskundige getuigden de pitches en presentaties niet alleen van elkaar willen informeren en adviseren, maar ook en vooral van elkaar willen bevragen en inspireren!

    Het betrekken van familie lijkt niet te worden vergeten, maar is helaas nog steeds een sluitstuk. Betrekken is echt niet voldoende! Ook familie maakt herstelfases door, zoekt naar nieuwe identiteit. Ook familie heeft een ervaringsverhaal en moet leren! Familie is meestal dé constant aanwezige rondom de cliënt, die goed moet weten wat voor de cliënt in zijn gehele herstelproces van belang is. Het is niet alleen betrokken worden maar ook participeren, hard werken en veel leren!

    VIP-teams leveren goed werk, zo blijkt uit een meta-analyse waarin 10 buitenlandse studies werden meegenomen. Helaas echter vallen cliënten te vaak erg terug na ontslag uit de VIP-zorg, aldus datzelfde onderzoek.  Zo ook in Nederland. Wat gaat er dan mis, vraag je je af. In ieder geval blijken cliënten nog niet stabiel genoeg om het zonder de bekende vertrouwde begeleiding aan te kunnen en is de begeleiding tijdens de nazorg in de eerste en tweede lijn niet toereikend.

    Langer in VIP-zorg houden blijkt geen optie. De VIP-teams lopen dan vast en de wachtlijst gaat toenemen. Gaat de bedrijfsvoering van een VIP-team boven een veilige stabiele nazorg van een cliënt en zijn omgeving?

    Kiest men eerder voor een VIP-team en een wachtlijst dan voor een cliënt en zijn omgeving, met het risico weer vast te lopen? Weer meer schade op te lopen…?

    Voor mij als familie was het in ieder geval bemoedigend te vernemen dat er stappen zijn ondernomen om de psycho-educatiecursus voor familie te vernieuwen. Tijdens het geven van deze cursus ervaar ik hoezeer de inbreng van een familie-ervaringsdeskundige én een cliënt-ervaringsdeskundige kan bijdragen aan het houden van hoop en vertrouwen in de toekomst!

  • Mea Wuisman: Waar wordt zo lang op gewacht?

    ProfielfotoDorothé van Slooten August 12, 2019 319 keer bekeken 0 comments

    Mea Wuisman, orthopedagoge, zet zich als familie-ervaringsdeskundige in voor naasten van mensen met een psychotische kwetsbaarheid. Klik hier voor meer informatie over Mea.

    Hij weet één oplossing: “Laat me naar huis gaan en ik ga meewerken….”  Thuis toont hij enige bereidheid, die echter van korte duur is. Want… hoe eng is het om die boze wereld in te stappen, hoe beangstigend is het om je eigen boontjes te doppen. Systematisch ontwijkt hij de hulpverlening door naar zijn eigen kamer te ontsnappen en niemand toe te laten.

    Zijn ouders daarentegen zoeken wel steun bij de hulpverlening. Zij hebben gedurende een jaar regelmatig gesprekken, waarin ze hulp vragen en hun machteloosheid uiten. Maar … “Het schiet niet op”, zeggen zij, “er verandert niets.”  De ouders voelen zich niet gehoord. Ze krijgen zelfs het gevoel zelf de schuld van alles te zijn. Zij hebben hun zoon immers weer in huis genomen, tegen het advies van de hulpverlening in!

    Inmiddels wordt de zoon steeds psychotischer. Weer alarmeren de ouders de politie. Ze voelen zich niet meer veilig in hun eigen huis. Ze ontvluchten zelfs hun huis en wijken uit naar familie. De politie begrijpt het niet: er is een voorwaardelijke rechterlijke machtiging, de patiënt is gevaarlijk en toch wordt er door de crisisdienst niet ingegrepen.

    Het lijkt wel een patstelling tussen de ouders en de zorginstelling. Muurvast zit het, ieder wachtend op een actie van de ander! De zorginstelling wacht op de ouders, dat zij hun zoon op straat zetten. Alleen dan ziet de hulpverlening kansen, alleen dan gaat de zoon hopelijk meewerken. De ouders wachten op een nieuwe gedwongen opname. Zij wachten op behandeling. Zij weten het niet meer, zij kunnen niet meer. Wanhoop beheerst de ouders: “Onze zoon is ernstig ziek. Je zet toch niet je zieke kind op straat, ook al zijn we soms heel bang!“  

    Waar wordt op gewacht?

    Op weer een nieuwe bedreiging van de ouders door hun zoon? Want hij kan boos, heel boos worden. Hoewel, niet hijzelf wordt boos, zijn stemmen worden boos!

  • Mea Wuisman: Help! Wanneer is er ‘gevaar voor zichzelf’?

    Joyce Huls June 13, 2019 107 keer bekeken 0 comments

    Ze heeft enorme vochtophopingen in haar benen en voeten. Haar smetvrees is zo uit de hand gelopen dat ze van haar weekgeld alleen nog maar schoonmaakmiddelen koopt. Ondervoeding, tekorten aan allerlei vitamines, ernstige bloedarmoede en oedeem zijn een feit. Ze ging hiervoor naar de huisarts en hij stelde de ondervoeding vast.

    Thuiszorg wordt geregeld. Zij willen haar benen verzorgen en vitamine-injecties toedienen. Maar de thuiszorg komt niet meer binnen. De eerste verzorgster zette zo maar haar tas op de smetteloze  vloer! De tweede verzorgster heeft ze gewoon buiten laten staan.

    Inmiddels loopt het vocht uit haar benen, omdat de huid kapot is. Het is nu al meer dan een week niet verzorgd. Haar benen zou ze hoog moeten houden maar ze legt ze niet op de bank. Haar bank is schoon en moet kraakhelder blijven. Boodschappen doet ze niet. Haar schoenen zouden vies kunnen worden… Overigens haar schoenen aantrekken zal niet gaan. Misschien lukt het beter met slippers. Maar ook het lopen zal pijnlijk zijn.

    Een broer van haar mailt me ten einde raad:

    “Gisteren heb ik zelf haar huisarts gebeld. Zonder medeweten en dus zonder toestemming van mijn zus. Hij mocht mij niet al te veel vertellen. Dat wist ik. Ik heb wel zelf kunnen zeggen, dat we ons ernstig zorgen maken. Hij begrijpt de situatie goed, zegt hij, maar kan ook niet veel. Op een gegeven moment in het gesprek zei hij, dat hij verwacht dat we haar ooit dood gaan vinden, in haar kamer, vanwege haar vakkundige zelfverwaarlozing…”

    Hij kan niet veel!? 

    Help! Tot hoever moet iemand gaan?

    Wanneer is er sprake van een gevaar voor zichzelf?

    Wat vindt u hiervan?

     

  • Mea Wuisman: Goede pilot, maar mag het wat breder?

    Joyce Huls April 16, 2019 139 keer bekeken 0 comments

    Mea Wuisman, orthopedagoge, zet zich als familie-ervaringsdeskundige in voor naasten van mensen met een psychotische kwetsbaarheid. Klik hier voor meer informatie over Mea.

    Als je voor zo’n pilot gevraagd wordt, word je blij. Dit moeten mensen zijn die de opdracht hebben oplossingen te verzinnen, bedacht vanuit en voor mensen. Niet vanuit de regels of instellingen. Maar toch…

    Het was een mond vol en in eerste instantie had ik geen idee wat het inhield: ‘Pilot ketenveldnorm voor de levensloopfunctie en beveiligde intensieve zorg’.

    Ik ben een nieuwsgierig mens en struin heel internet af:

    “De ketenveldnorm beoogt continuïteit van zorg, begeleiding en ondersteuning voor 2000 -3000 cliënten die (potentieel) gevaarlijk gedrag vertonen als gevolg van een psychische stoornis en/of een verstandelijke beperking en/of een niet aangeboren hersenletsel. “

    Blij lees ik dat de levensloopfunctie zich kenmerkt door continuïteit van zorg op alle levensgebieden. Schotten moeten verdwijnen. Vertrouwen in elkaar. Behoeften van cliënt en naasten zijn (mede) bepalend voor de zorg. Altijd zijn er vertrouwde mensen als naasten en professionals om de cliënt heen. Een vertrouwde professional neemt pas afscheid als de volgende professional vertrouwd is geworden. Gemeenten spannen zich in voor een woning  en om de woning beschikbaar te houden bij opname of detentie.

    Teleurgesteld lees ik dat er naast (dreigend) agressief en/of gevaarlijk gedrag ook sprake moet zijn (geweest) van een rechtelijke machtiging of strafrechtelijke titel.

    Teleurgesteld, omdat hiermee nog steeds een (grote) groep mensen tussen wal en schip vallen. Mensen die niet gevaarlijk zijn maar vaak wel zonder huis en haard. Mensen die niet gevaarlijk zijn, maar wel ernstig verward en zonder zorg.  Geen persoonsgerichte aanpak en de instituties blijven naar elkaar (ver)wijzen. Mensen voor wie naasten en professionals geen kant op kunnen door wetten, regels en/of instellingsnormen.

    Maar dan lees ik ergens dat de wens uitgesproken wordt om de ketenveldnorm te verbreden naar hulpverlening aan mensen die primair een gevaar voor zichzelf en niet persé voor de samenleving zijn.

    Ik hoop dat het ooit zover komt.

  • Mea Wuisman: Grenzen bewaken is meer dan theorie!

    Joyce Huls March 05, 2019 226 keer bekeken 0 comments

    Mea Wuisman, orthopedagoge, zet zich als familie-ervaringsdeskundige in voor naasten van mensen met een psychotische kwetsbaarheid. Klik hiervoor meer informatie over Mea.

    Het ondersteunen van familie en betrokkenen is mijn wens. Ooit was ik ook ten einde raad, had ik hele discussies en vroeg ik me af tot hoever ik moest gaan. Wat moest ik wel en wat moest ik niet accepteren? Moest ik wel of niet tegen zijn zin ingaan? Wat moest ik doen? Want verliezen wilde ik hem in geen geval!

    Het bewaken van je eigen grenzen en het accepteren van de grenzen van de ander is een vaak terugkerend thema tijdens lotgenotengroepen, psycho-educatiecursussen en individuele gesprekken met naasten. Maar hoe doe je dat, grenzen bewaken?

    Inderdaad, begin met ‘ik’ en benoem wat je aan gedrag bij de ander waarneemt en wat het gedrag met je doet. Het lijkt een fluitje van een cent en internet staat er vol van.

    Tot ik zelf aan de bak moest! Ik nam gedrag waar wat me niet aanstond. Het was zelfs gedrag dat me zorgen baarde. En ik weet dat het woordje zorgen als een rode lap werkt. Daar mag ik het dus niet over hebben, dat zal verkeerd uitpakken, dat zal verwijdering geven, minder vertrouwen wekken….

    Hoe kaart ik het dan aan? Móet ik het wel aankaarten? Kan ik het niet gewoon verzwijgen, voorbij laten gaan? Nee, dat voelt niet goed. Mijn lichamelijke spanning neemt toe. Allerlei nare emoties komen op. De gedachten gaan niet meer uit mijn hoofd. Ik móet het aankaarten. En als hij boos wordt, geïrriteerd, wegloopt? Wat dan?

    Ik neem een besluit. Op de drempel neig ik nog tot omdraaien. Maar nee, het moet, het is beter zo: ik loop naar binnen en begin met onzekere stem “Ik zie….”. “Ik zou het heel vervelend, verdrietig vinden als we zo, met geheimen, naast elkaar verder zouden moeten”.

    Het lijkt een fluitje van een cent tot je zelf de spanning voelt, de emoties merkt en de twijfels ervaart.

    Je grenzen bewaken en je grenzen stellen is meer dan theorie, geplukt van internet.

  • Mea Wuisman: Loslaten? Je laat je kind toch niet los!

    Joyce Huls December 18, 2018 317 keer bekeken 0 comments

    Mea Wuisman, orthopedagoge, zet zich als familie-ervaringsdeskundige in voor naasten van mensen met een psychotische kwetsbaarheid. Klik hiervoor meer informatie over Mea.

    Het verhaal van de familie

    Kwetsende uitlatingen, wéér stoppen met de medicatie, afwijzing, agressie en toch laat je niet los. Toch blijf je knokken ondanks opmerkingen van anderen als: “Je moet het loslaten.” Dergelijke opmerkingen ervaar je als zeer pijnlijk, begrijpen ze dat niet? Je laat je kind, je geliefde toch niet los!

    Waar komt die drang vandaan… er zijn al zoveel emoties door me heen getierd…. je schaamt je….  je voelt je schuldig. Heb ik iets gemist, heb  ik iets verkeerd gedaan? Nog steeds komt die vraag zo nu en dan bij me boven en komen er allerlei situaties in me op, waarvan ik denk: “Zou ik dat anders hebben moeten doen?”

    En dan verman ik me weer. Nee natuurlijk niet, ik heb wel genoeg aandacht gegeven, ik heb altijd van hem genoten, ik ben altijd trots op hem geweest, ik weet wanneer hij steun nodig heeft en wanneer niet. Ik ken hem!

    Is dat het waardoor ouders, familieleden blijven knokken? Zij weten hoe iemand was vóór de psychose, buiten de psychose. Zij weten dat zo iemand altijd voor je klaar stond, altijd zeer betrokken was, dat je ermee kon lachen, noem maar op….

    Als ik de meer dan 100 verslagen van familieleden na sla, kenmerken zij hun psychosegevoelige geliefden vaak als levenslustig, vrolijk, hulpvaardig naar anderen, sterk rechtvaardigheidsgevoel, het zonnetje in huis, vol fantasieën, populair bij klasgenoten. Zo iemand laat je niet los!

     

  • Mea Wuisman: Gelukkig is er de crisislijn van 113 zelfmoord preventie!

    ProfielfotoDorothé van Slooten November 12, 2018 307 keer bekeken 0 comments

    Mea Wuisman, orthopedagoge, zet zich als familie-ervaringsdeskundige in voor naasten van mensen met een psychotische kwetsbaarheid. Klik hier voor meer informatie over Mea.

    Hulpvrager:    Ik ben helemal radeloos. Zelfmoordplanne worden steeds concreter De crisisdienst zegt wacht maar to morgen dan heb ke een gespeek

    Hulpvrager:     Door al mijmedicijnen in te nemem Wil alleemaar weten of het lukt met al mij pillen

    Compleet radeloos begint iemand online een gesprek met mij, vrijwilliger bij de crisislijn van 113 zelfmoord preventie. Mensen die reageren voelen dat vaak als een laatste strohalm. Kijkend naar de taalfouten is de radeloosheid op dat moment groot.

    Eenzaam en alleen. Familie die de zelfmoordgedachten niet bespreekbaar durft te maken en een crisisdienst die…? Met andere woorden: de patiënt staat helemaal alleen met zijn angsten en radeloosheid.

    En ook u, behandelaar, moet uw patiënt regelmatig alleen laten met zijn radeloosheid. U kunt niet elk moment 24/7 voor hem of haar klaar staan. En de uren dat u er niet bent, zijn meestal de moeilijkste uren: de avonden, de eenzame nachten en de lange weekenden.

    En daarom is er 113. Want niemand hoeft radeloos en eenzaam te sterven.

    Als vrijwilliger bij 113 kom ik regelmatig in contact met mensen met een psychotische kwetsbaarheid, zoals de jongen uit het citaat hierboven. Samen met veel vrijwilligers, stagiaires en psychologen gaan we met hen in gesprek.

    • We bevragen hun veiligheid.
    • We benoemen de zelfmoordgedachten en
    • We nemen hen die gedachten niet af, maar zoeken samen met hen naar andere mogelijkheden om uit de pijn te komen.
    • We vragen wat ze nodig hebben om de nacht, het weekend door te komen.
    • We werken ernaar toe dat ze contact opnemen met hun behandelaar.
    • En als het passend is gebruik ik ook mijn eigen situatie als familie-ervaringsdeskundige bij Ypsilon en probeer hoop te geven, vertel dat herstel veel geduld nodig heeft.

    Hoe liep het gesprek hierboven af?

    Hulpvrager:    Ben weer wat rustiger dank je wel en voor de psycholoog maak ik een lijstje

    Hulpgever:     Dat is een goed idee van je 

    Hulpvrager:    Dank je wel voor je luisterend oor

    Hulpgever:     Geen dank, kom gerust weer terug als je het nodig vindt

    Hulpvrager:    Doe ik. Bedankt!

    Daarom vraag ik uw aandacht voor 113 zelfmoord preventie.  Samen kunnen we ervoor zorgen dat niemand eenzaam en radeloos zelfmoord pleegt.

    Denk jij aan zelfmoord? Neem contact op met 113 zelfmoord preventie via www.113.nl.

Cookie settings