Gast bloggers

  • Yvonne de Jong: Sommige wanen zijn echter dan je denkt

    ProfielfotoDorothé van Slooten May 23, 2020 330 keer bekeken 0 comments

    Yvonne de Jong werkt als klinisch psycholoog vanuit Youz in het VIP-team Zuid Rotterdam. Zij doet promotieonderzoek naar psychotische ervaringen bij kinderen van 12-17 jaar. Naar aanleiding van de Psychose Awareness Day van 24 mei schreef ze dit blog.

    Het is 12 maart 2020. Ik zit op de bank driftig door allerlei nieuwsberichten te scrollen. Ik heb het gevoel dat er iets groots zit aan te komen, maar ik kan mijn vinger er nog niet op leggen. Ik ben er speciaal eerder voor naar huis gegaan. Dat er maar weinig mensen op dansles waren vandaag, moet toch iets betekenen? Ik zie een filmpje van een geëmotioneerde mevrouw uit Italië, we moeten het niet te licht opvatten, drukt ze ons op het hart. Zou het echt zo erg zijn, is wat ik hier waarneem wel kloppend? Ik zoek de blik van mijn nuchtere vriend, heeft hij deze berichten ook gezien? Het zal allemaal wel meevallen, er zijn genoeg berichten dat het slechts om een griepje gaat. Ik kan mij er niet van los maken en klik het ene na het andere berichtje aan. Mijn vriend neemt mijn acties waar: “Als jij al die filmpjes wilt kijken moet je het zelf maar weten, ik ga even wat anders doen”.

    Nu ben ik normaliter ook degene die voor onze verre reizen alle veiligheidspagina’s doorneemt in plaats van de foto’s van de bestemming. Ik ben nu eenmaal angstiger aangelegd. Na een uur ben ik ervan overtuigd, dit is erg en ik wil niet naar buiten morgen. Ik ga toch. Ik voel me vreemd, een voortdurend ongerust gevoel. Ik betrap mezelf erop dat ik mijn vest over mijn hand doe als ik de deurkrukken moet aanraken. Handen geven doe ik niet meer aan. Ik proef zeep, hemel, hoe vaak zit ik aan mijn gezicht?! Ons weekend is normaliter druk bezet, maar nu blijf ik binnen. Ik lees alle berichten en kijk de journaals, op zoek naar aanwijzingen. Zondagavond komt de persconferentie, nu weet ik het zeker, dit virus heeft het op mij gemunt en gaat ervoor zorgen dat ik op de IC kom, een vreselijke dood!

    Tien weken isolatie later leef ik nog steeds, gezond, evenals mijn naasten. Niemand overleden. Paar collega’s ziek maar niet op de IC. Misschien waren mijn angsten toch niet zo heel reëel? “De hele wereld wordt bedreigd door een virus, iedereen binnen blijven!” Zo’n uitspraak noemden we vorig jaar nog psychotisch. Maar sommige wanen zijn echter dan je denkt….

  • Esther: Schakelen naar een andere manier van leven

    Joyce Huls April 28, 2020 107 keer bekeken 0 comments

    Esther werkt als ervaringsdeskundige verpleegkundige bij Xpeerience. Daarnaast is zij trainer Mental Health First Aid.

    Als trainer MHFA (Mental Health First Aid) leer ik mensen over de meest voorkomende psychische aandoeningen en geven we handvatten om anderen te helpen. Maar … vaak lukt dit het beste als je goed voor jezelf zorgt. Voor velen wordt het werk en leven tijdens deze Coronacrisis op een andere manier ingevuld. In mijn omgeving hoor ik regelmatig dat mensen moeite ervaren met het schakelen naar een ander ritme.

    Zelf had ik daar ook moeite mee. Juist nu zorg ik voor meer gezonde voeding en lichaamsbeweging. Ik gun mezelf elke dag een wandeling door de natuur en dan loop ik genietend langs de IJssel. Op een stuk waar het rustig is en ik weinig mensen tegen kom. Ook op dagen dat ik druk ben met werk en ik denk dat ik er eigenlijk geen tijd voor heb.

    Omdat iedere avond televisiekijken mij gaat vervelen, heb ik voor een andere invulling voor mijn avonden gezorgd. Zo ben ik erachter gekomen dat het Concertgebouworkest online concerten geeft. Net als een tiental orkesten in andere landen trouwens. En bij veel musea kun je online door het museum lopen. Zoek via google en je waant je in Machu Picchu, het Louvre of het Guggenheim. Er worden lees- en luisterboeken online gezet en de pubquiz wordt via de computer aangeboden aan de spelletjesfanaten onder ons. Zo vind ik voldoende ruimte om thuis te ontspannen.

    Hoe doe jij dat eigenlijk?

    Meer tips? Op de website www.xpeerience.nl staan wekelijks blogs met concrete tips voor jezelf of om een ander mee te helpen. Zo staan we samen sterk in tijden van Corona.

  • Youri Derks: Het is hier best gezellig!

    ProfielfotoDorothé van Slooten February 13, 2020 340 keer bekeken 1 comments

    Youri Derks is klinisch psycholoog in opleiding bij het VIP-team Apeldoorn-Zutphen van GGNet.

    Maandagmorgen, 10.20 uur. Ik stap uit de auto. Een lege parkeerplaats omringd door een grauw terrein vormt het decor. Een van de ‘terreinen’ van de instelling waar ik werk. Kale bomen en een donkergrijze lucht maken het sfeerbeeld compleet.

    Vol geveinsde goede moed stap ik in de richting van De Buurse, een van de betonnen parels op dit landgoed. Zou hij er zijn? Vast wel. Hij wil het zelf anders. Nu echt. Dat het de 4e keer is dat Willem dit heeft verkondigd in de paar maanden dat ik hem nu ken - zolang werk ik nog niet in het VIP-team – verdring ik naar de achtergrond.

    Als ik De Buurse binnenstap, begint een speurtocht. Het gebouw van de Acute Deeltijd waar Willem weer structuur en houvast mag gaan vinden, blijkt een doolhof voor gevorderden. Verouderde laagbouw die vroeger gebruikt werd voor langdurige gesloten opnames. Smalle gangen, veel hoekjes, weinig ramen. Erg weinig ramen. Het gebeurt me niet vaak dat ik de binnenkant van een gebouw kleiner vindt lijken dan de buitenkant.  

    De ontvangst is hartelijk, maar ongemakkelijk: “De cliënt is er niet.” Oké, die vraag hoef ik dus niet meer te stellen. Ik mag wachten in een huiselijk ingericht kamertje: bankjes, plantje, schilderijtjes en zelfs ramen.

    Ik besluit Willem te appen. Gedreven door zijn overtuiging op alle mogelijke manieren gehackt te zijn, wantrouwt hij alles wat met technologie te maken heeft, maar WhatsApp is vandaag oké.

    “Het is hier best gezellig”, zet ik onder een foto van het bankje tegenover me. Ik ben blij dat ik geen panoramafoto heb gemaakt. “Huichelaar”, schiet door mijn hoofd. Helpt dit iemand met paranoia?

    Willem blijkt niet in voor gezelligheid. Vandaag is geen goede dag. Willem is – mild uitgedrukt – ‘naar de klote’. Ik negeer mijn gevoel, dat inmiddels aardig overeenkomt met mijn indruk van de omgeving en vraag: “Misschien kunnen we bellen?” Dat kan wel.

    Intussen zijn de collega’s van de deeltijd ook binnengekomen. Willem zal toch echt moeten verschijnen. Juist. “Is het goed als ik toch eerst even bel?” Ik zie niet of er echt geknikt wordt, maar ik doe het maar. Nadat WhatsApp voor de 6e keer heeft besloten dat hij niet gaat opnemen, krijg ik het aardig warm.

    Drie paar ogen staren me begripvol aan. Of is het misprijzend? Ik voel me in elk geval meer bekeken dan gezien. Ze zullen wel denken, schiet door mijn hoofd. Laag zelfbeeld en achterdocht zijn kennelijk ook vatbaar voor parallelprocessen. 

    Als ik quasi-onaangedaan mompel dat het vandaag kennelijk niet gaat gebeuren, voel ik mijn hand trillen. Willem! “Het is echt bijna niet te doen vandaag”. Een lichtstraal breekt door. Bijna is niet helemaal. 20 minuten later gaat de deur open. De ruimte verandert. Ik zie hoe de blikken van de collega’s vol compassie zijn. Het veel te bleke gezicht van Willem lijkt er zowaar kleur van te krijgen. Hier is contact. Willem voelt het ook, dat denk ik tenminste. In elk geval wil hij wel starten. Ik ontspan. Het is hier echt best gezellig!

  • Florian Kersten: Meedoen met de Socialrun was inderdaad winnen

    ProfielfotoDorothé van Slooten October 22, 2019 415 keer bekeken 0 comments

    Dit jaar vond van 20 tot 22 september de jaarlijkse Socialrun plaats: een estafetteloop van 555 kilometer door heel Nederland. Team Universitair Centrum Psychiatrie (UCP) van het Universitair Medisch Centrum Groningen (UMCG) deed mee. Gastblogger Florian Kersten (32),  stagiair ervaringsdeskundige bij het UCP, vertelt over zijn deelname en wat het hem heeft opgeleverd.

    Ik was eenentwintig jaar oud toen ik in 2008 voor het eerst in een psychose raakte. Er volgde een opname in het UCP met daarna een herstelproces van meer dan tien jaar. Inmiddels heb ik een nieuw doel in het leven en volg ik een opleiding tot ervaringsdeskundige aan de Hanzehogeschool Groningen.

    Vorige zomer vertelde een klasgenote, tevens ambassadeur van de Socialrun, Marit Wisse, over het evenement. Haar enthousiasme was aanstekelijk, maar ik had er geen beeld bij. Een jaar later, toen ik begon aan mijn tweede studiejaar, werd ik aangenomen als stagiair bij het UCP. Ze vroegen of ik met hen mee wilde doen aan de Socialrun. Daar hoefde ik niet lang over na te denken!

    Het UCP bleek voor het eerst deelnemer van de Socialrun. Al gauw hadden we 27 leden verzameld en vond ik mijn rol als beheerder van de sociale media en ondersteuner in het ‘homebase’ team. De homebases zijn rustplekken waar de teams van renners om de beurt kunnen eten, slapen en bijkomen voor de volgende etappe. Ik kon mee helpen met koken.

    Het opmerkelijke van dit team was de samenstelling: van zorgprofessional tot patiënt tot onderzoeker, tot stagiair. Voor mij was het bijzonder dat sommige van mijn oud-behandelaren ineens collega’s waren geworden. Omdat ik veel bezig was met die rollenverandering, hielp het enorm dat ik me op de eerste plaats teamgenoot voelde van de Socialrun. Ik kon op een leuke manier alvast iedereen leren kennen. Daarnaast hadden we een gezamenlijk doel; de saamhorigheid die toen is gekweekt voel ik nu, een maand later, nog op de werkvloer.

    Ik sprak hier kort over met teamgenoot Chris (30). Ze vertelde: “De sfeer is anders geworden na de Socialrun. We waren even deelnemers van de run, niet deelnemers van de zorg. We hadden ineens samen een ander doel.” Het feit dat we dagenlang met elkaar optrokken en ook mindere momenten deelden, werkte volgens haar verbindend. “Zo zouden collega’s mij normaal niet zien, of wie dan ook eigenlijk,” voegde ze er met een lach aan toe. “Het voelt als team-building 3.0.” Daarnaast viel het haar op dat we welkom waren bij vrienden van vrienden thuis, zómaar. “De rollen vielen weg,” was haar conclusie.

    Zo voelde het inderdaad. Dat gevoel van erbij horen is een van de meest belangrijke factoren in mijn herstel is geweest, ook vóór de Socialrun. Daarom ben ik nu een enorme aanhanger van het evenement geworden. Het schept openheid, maar nog belangrijker: het verbindt. De slogan van de Socialrun is de hashtag #meedoeniswinnen. En dat is echt zo!

    Stichting Socialrun steunt meer dan twintig projecten die als doel hebben sociale inclusie te stimuleren en openheid rondom psychische aandoeningen te bevorderen. Het UCP heeft wel €9.500 ingezameld dankzij donateurs en sponsors. Zie www.socialrun.nl voor meer informatie.

  • Denise Koopman: Mijn eerste opdracht: spannend en leerzaam

    ProfielfotoDorothé van Slooten October 01, 2019 284 keer bekeken 0 comments

    Het NVP heeft een nieuw logo en ik ben de ontwerpster. Ik kreeg deze opdracht nadat een van mijn behandelaren een NVP-bijeenkomst had bezocht. Ik ben grafisch ontwerpster en kreeg kort nadat ik mijn opleiding had afgerond een psychose, waarvan ik nu herstellende ben. Momenteel zit ik in een re-integratietraject en dit was mijn eerste echte opdracht. Spannend, maar ook leerzaam. In deze blog kun je lezen hoe het logo tot stand kwam.

    Ik werd meteen helemaal enthousiast toen ik de opdracht kreeg en ging meteen aan de slag. Tijdens het eerste telefonische contact kon ik al mijn eerste ideeën doorgeven. Daarna kreeg ik nog een briefing waarmee ik het ontwerp aan kon passen. Het eerste idee dat ik hierover had was het nog net niet. Er werd gevraagd om de nadruk op kracht te leggen bij het tweede telefonisch overleg. Op basis daarvan heb ik een tweede ontwerp gestuurd. Hiervan heb ik toen nog een paar versies gemaakt, voordat het helemaal goed was. Het idee achter het uiteindelijke ontwerp is om de kracht van samenwerking te verbeelden. Twee handen in elkaar geslagen in een bovenwaartse grip, die kracht aan elkaar geven.

    Momenteel ben ik op zoek naar een werkervaringsplek. Ik denk dat het stapje van werkervaring nog wel nodig is, voordat ik ga solliciteren naar een betaalde baan. Ik merk aan mezelf dat ik de vaardigheden wel heb om een grafisch vormgever te zijn, maar wil nog wat meer kunnen oefenen zodat ik wat sterker in mijn schoenen kom te staan.

    Ik vond het heel fijn dat ik deze opdracht kon doen. Dit was mijn eerste echte opdracht en ik heb hiervan geleerd dat het fijn is bij het proces naar een ontwerp, dat de opdracht duidelijk verwoord wordt. Ik verwacht niet dat elke opdrachtgever zo duidelijk hun verwachtingen zal kunnen verwoorden en denk mede daarom ook dat ik nog veel te leren heb op het sociale aspect van ontwerpen.

    Deze opdracht is gelukkig goed afgerond en komt in mijn portfolio te staan!

  • Heico: Asielzorg heeft mij gered!

    ProfielfotoDorothé van Slooten September 11, 2019 419 keer bekeken 0 comments

    Heico is belangenbehartiger ggz-cliënten en bestuurder van cliëntenorganisaties in Deventer. Daarnaast is hij Missing Maps vrijwilliger. Meer weten over Heico? Surf naar http://www.heico-art.nl/.

    De radio reageert op je gedachten. In alle geluiden zitten stemmen, tot de vogels en de wind aan toe. Bedreigend, commentaar, overal. Iedereen kan je gedachten lezen. Wat is er aan de hand? Waar heb je dat aan verdiend?

    Kleine keuzes maken in de supermarkt wordt een dilemma. Kiezen van één product uit tien betekent 9 afwijzingen, je kunt het niet goed doen. Dus kom je vaak onverrichter zake terug van de supermarkt.  De straat op wordt een dilemma.

    Daar waar anderen dromen over 'veel macht', is het voor jou het tegendeel, het wordt een angstbeeld. Je moet je hoofd onder het maaiveld houden, om niet te veel op te vallen. Waarom moet iedereen zich tegen jouw leventje aan bemoeien?

    Je maakt je studie af, maar daarna wacht het grote niets. Een fatale diagnose: psychose. Daar zijn differentiaalvergelijkingen geen remedie tegen; je doet afstand van al je studieboeken.

    Uiteindelijk raak je verzeild in de intramurale psychiatrie, dat blijkt een goede keuze. Een 'begrijpende omgeving', geen stress van boodschappen moeten doen, parkachtige rust. Je komt er achter dat 'tussen de mensen zijn' veel beter is dan alleen op je studiekamertje. De kringen die je gedachten plachten te  draaien, worden doorbroken door gewone praatjes over het weer, over het nieuws, over... alles.

    Die asielfunctie van de psychiatrie heeft mij gered, maar het is pijnlijk om te zien dat die asielfunctie nauwelijks meer bestaat. 'Herstellen doe je thuis' is de mantra nu. Was dat 20 jaar geleden, dan was ik nog steeds aan het modderen bij de Riagg: je krijgt je kwartiertje om te praten, je krijgt je medicijnen mee en je moet er weer een maand tegen kunnen. Te weinig om op te knappen, teveel om helemaal af te glijden.

    Tijdens en na die opname ben ik vrijwilligerswerk gaan doen. Cliëntenraden, besturen van cliëntenorganisaties, belangenbehartiging, stukjes schrijven, hobby-kunst maken 'om de wereld te redden'.

    Nu, 30 jaar na het eerste contact met de ggz, woon ik al weer heel wat jaartjes in een rijtjeshuis, met een lotgenoot en twee katten. Ik sport geregeld, heb ambulante begeleiding en medicatie van de BGGz, doe bestuurswerk en op verloren momenten doe ik aan 'Missing Maps'. Maar af geraken van elke psychotische beleving zal ik nooit meer doen, die illusie heb ik wel opgegeven. Maar ik kan me redden, 'ik ben hersteld', heet dat tegenwoordig.

  • Marcel Hilwig: De-escalatie onder de auto

    Joyce Huls June 26, 2019 340 keer bekeken 0 comments

    Marcel Hilwig is deze week gastblogger van het Netwerk Vroege Psychose. Hij is naast psychiater in een FACT-team in het centrum van Maastricht, ook Manager Zorg van alle FACT-teams van Mondriaan in Zuid Limburg.

    Begin van de werkdag. Soepeltjes parkeerde ik mijn auto achteruit in. Bij het uitstappen maakte iemand van onder het rookafdakje mij er op attent dat ik een zachte band had. Inderdaad, ik had er onderweg niks van gemerkt. Zelfs de meest sportieve auto ziet er behoorlijk onthand uit met een lekke band. Ik had geen zin om nu al mijn handen vuil te maken en ging eerst maar eens naar binnen voor koffie en overleg.    

    Bij het overleg kwam het bericht dat Andy met de trein op weg was van Amsterdam naar Maastricht en de intentie had om ons hulpverleners eens goed de oren te wassen. Hij was boos op iedereen: zijn vriendin die van hem was weggegaan, zijn familie die hem niet wilde helpen, de NS die hem had betrapt op zwartrijden, de verhuurder die hem uit zijn huis had gezet, de buren die hem zwart maakten en de Limburgers die hem discrimineerden omdat hij met camouflagekleding, zonnebril, bandana en rapmuziek uit de speakers -in Amsterdam écht geen probleem- werd nagekeken. En wij deden er niks aan. Hij dreigde met klappen uitdelen en het kon hem niks schelen om daarvoor in de cel te belanden, want hij had toch niks meer te verliezen.

    Agressie naar hulpverleners is een groeiend probleem aan het worden. Uit een enquête van KRO-NCRV en NU ’91 (de beroepsorganisatie voor verpleging en verzorging), die vorig jaar onder hulpverleners in de ggz gehouden werd, blijkt dat ruim 80% van de hulpverleners de afgelopen 5 jaar verbaal én fysiek geweld heeft meegemaakt. In ons team werd onlangs de discussie gevoerd of we onze grenzen niet teveel hebben verlegd. Alsof het bij het vak hoort, scheldpartijen, intimidaties en geweld. Ik hoorde een ouder het opnemen voor diens zoon die een verpleegkundige had aangevallen: “Dat is beroepsrisico”. Furieus dat de verpleegkundige aangifte had gedaan bij de politie. Twee collega’s die onlangs aan het eind van de middag alleen op kantoor waren overgebleven en hoorden dat iemand op weg was om de boel in brand te komen steken, meenden er beter aan te doen om het pand te verlaten en af te sluiten.   

    Iemand waarschuwde ons dat Andy inmiddels op weg was van het station naar ons kantoor en een behoorlijk geladen indruk maakte. Koortsachtig beraad: wel of niet binnen laten? Kans op escalatie aan de deur? Politie waarschuwen? Staat het X-guard alarm van de gsm aan?

    Ik had een idee. Ik liep naar buiten, pakte een krik en kruissleutel uit de auto, knielde voor het achterwiel en begon de moeren los te draaien. In mijn ooghoeken zag ik Andy het hek binnen komen lopen, gangsta style. Dr Dre koptelefoon om de nek, zonnebril op het voorhoofd, legerboots met de ritsen open, wijd windjack. Ik moest denken aan die keer dat ik als arts-assistent op de EHBO tegenover een door het lint gaande patiënt onverstoorbaar wilde blijven. Ik wilde me niet laten kennen maar de man fokte zich alleen maar nóg meer op en pakte een stoel om in mijn richting te gooien. Opeens kwam er achter mijn rug een verpleegkundige tevoorschijn en met een heel andere toon in haar stem nam zij de regie over: “Nou nou nou, meneer, wat maakt u een kabaal, ik word er gewoon bang van!”. Wilde meneer soms een bekertje koffie? Als ze nou even rustig met hem kon zitten dan kwamen we er vast wel uit. ’s Mans agressie smolt als sneeuw voor de zon. Hij ging gedwee zitten, bedankte voor het bekertje ziekenhuiskoffie en vouwde zijn handen eromheen alsof hij zich er aan wilde warmen. “Zo, dat is beter”, zei de verpleegkundige en schoof gezellig dichterbij. “Vertel mij nou eens rustig wat er allemaal aan de hand is”.

    De wielmoeren zaten goed vast dus het kreunend, half vloekend geluid dat ik maakte was niet gespeeld. Ik zag de legerboots naast me opduiken en voelde hem schakelen. Hij knielde naast me en zei: “Hey doc, laat mij maar effe, u hebt het aan uw knie toch?”. Impulsief vriendelijk en behulpzaam. De situatie werkte ontwapenend. Als er nog een spoor van agressie was dan ging dat in de klappen die hij op de kruissleutel gaf verloren. Als dank voor de vlotte wielwissel wilde ik hem een broodje aanbieden maar hij had zijn koptelefoon al weer op gezet en gebaarde dat het OK was. Hij ritste zijn jack dicht, liep licht swingend het hek weer uit en leek vergeten te zijn waarvoor hij gekomen was. 

     

  • Yvonne de Jong: We zijn allemaal wel eens een beetje psychotisch!

    ProfielfotoDorothé van Slooten May 24, 2019 416 keer bekeken 0 comments

    Yvonne de Jong werkt als klinisch psycholoog vanuit Youz in het VIP-team Zuid Rotterdam. Zij doet promotieonderzoek naar psychotische ervaringen bij kinderen van 12-17 jaar. Naar aanleiding van de Psychose Awareness Day van 24 mei 2019 schreef ze dit blog.

    Onderweg naar mijn werk mijmer ik over de jongeren die ik zal spreken vandaag. Met name de zestienjarige jongen die zich achtervolgd weet door een demon blijft bij mij hangen. Hij is zo angstig, hoe zou ik hem duidelijk kunnen maken dat demonen niet bestaan?

    Plotseling moet ik boven op mijn rem staan, ik word afgesneden. Een geestachtig figuur met vleugels staart mij met lege ogen aan. Het duurt een halve seconde voor ik besef dat het een sticker op de achteruit van de auto voor mij is. Ik haal adem en mijn stresssysteem kalmeert, wetende dat ik veilig ben. Toch toevallig dit, zegt mijn gevoel. Ik haal de auto in en zie een jongeman die niet zou misstaan op de gemiddelde hardcore party. Ik grinnik even om het proces in mijn hoofd. Mijn christelijke opvoeding in een familie met paranormale ervaringen geeft mij in dat er wel zoiets als een duivel zou kunnen zijn. De onderzoeker in mij wijst op mijn verhoogde dopaminegehalte in deze stresssituatie en de familiaire belasting met psychose. Is er hier werkelijk een demon aan het bewijzen dat hij bestaat? Dacht het niet.

    Plots schiet mijn voet weer naar het rempedaal. De auto voor mij remt met een voor mij onbekende reden. De weg voor de auto is namelijk leeg. Hm, toch toevallig.

    Betekent bovenstaande dat ik gek aan het worden ben? Zou kunnen. De onderzoeker in mij weet echter dat ik betekenis aan het geven ben aan de wereld om mij heen en dat dit soort bijzondere ervaringen heel vaak voorkomen.

    De meeste kinderen hebben wel eens gedacht dat er een monster onder hun bed ligt of dat zij vanuit het donker ineens gegrepen kunnen worden. Je als volwassene doodschrikken van een opwaaiend papiertje na het kijken van een horrorfilm is ook niet ongewoon. Ook ervaringen waarbij je je naam hoort roepen of de deurbel hoort gaan terwijl dit niet zo is, komt vaak voor. Denken dat mensen over je praten als ze naar je kijken is ook wel iets wat eenieder kan herkennen. Als deze ervaringen vaker voorkomen, zeker als deze vlak na elkaar voorkomen en passen bij waar je aan denkt, wordt het moeilijker om bij de realiteit te blijven. Praten met andere mensen en checken of wat je ervaart klopt, is aan te raden. Voor velen die dit soort ervaringen hebben is praten over dit soort belevenissen bijzonder lastig. Immers, anderen kunnen nog wel eens de betekenis geven dat je een gek persoon bent. Veel mensen trekken zich dan ook terug en praten er maar niet over.

    Zullen we wat normaler doen over dit soort ervaringen? Zodat we mensen die de realiteit kwijtraken wat sneller in het hier en nu kunnen krijgen en zij op ons kunnen steunen? We zijn tenslotte allemaal wel eens een beetje psychotisch.

  • Johan Stegeman en Marieke Pijnenborg: Even bijpraten - na 25 jaar

    Joyce Huls May 21, 2019 1172 keer bekeken 0 comments

    Het verhaal van Johan Stegeman

    Johan Stegeman werkt als ervaringsdeskundige in het VIPteam van GGNet. Verder leest en schrijft hij graag en heeft een spirituele zienswijze. 

    Ongeveer een half jaar geleden las ik op de site van Netwerk Vroege Psychose een blog over een werkbezoek van twee professionals aan Indonesië. In het blog wordt uitvoerig verslag gedaan van hoe de psychische hulp daar is en het verschil ten opzichte van hier. Ook de eigen ervaringen en belevingen van de professionals komen in de blog naar voren. De conclusie: op het gebied van psychische zorg kan er nog veel van elkaar geleerd worden. Ik was enthousiast, wellicht mede omdat ik zelf een aantal keren in Indonesië ben geweest en wel wat heb meegemaakt daar. Als reactie op het artikel heb ik iets geschreven in de trant van “Mooi initiatief”.

    Ik weet het nog goed. Het was volgens mij een zondagavond. Ik lag lekker in bad en keek even op mijn telefoon om te zien hoe laat het was, toen ik een inkomend persoonlijk berichtje op LinkedIn zag van Marieke Pijnenborg. Functie: professor. Ik dacht: “Wat moet een professor nu met mij?” Wat bleek? Ze kende mij van vroeger en toen ging er bij mij een lampje branden. Ik kende haar namelijk ook van vroeger. We komen beiden uit een klein plaatsje in de achterhoek en ik zat bij vriendinnen van haar op de Mavo, zij zat op het Atheneum. We hebben vervolgens een paar berichtjes op LinkedIn heen en weer gestuurd en daar bleef het tot voor kort bij.

    Een aantal weken geleden, mijn boek was net uitgekomen, besloot ik een berichtje te sturen met de vraag of ze interesse had in mijn boek. Mijn aanbod werd hartelijk ontvangen en ze benaderde mij of ik misschien samen met haar geïnterviewd zou willen worden in het kader van Psychose Awareness Day 2019. Zonder daar over na te hoeven denken heb ik volmondig “Ja!” gezegd. Beiden streven we naar een eerlijker beeld over psychose. Beiden vinden we dat een normaal leven zeker mogelijk is na een dergelijke ontwrichtende gebeurtenis.

    Vervolgens hebben we een belafspraak gemaakt. Ik zou haar de volgende dag om 11 uur bellen. Zo gezegd zo gedaan, maar de verbinding werd verbroken. Ik dacht nog, ach ze zal het wel druk hebben. Ik probeer het over 10 minuten nog eens. Wederom werd echter de verbinding verbroken en ook de derde poging mislukte. In de tussentijd belde ik mijn moeder, die ik gewoon aan de lijn kreeg. Op LinkedIn Marieke een bericht gestuurd dat ik haar niet kon bereiken omdat de verbinding werd verbroken. Schreef zij mij terug dat zij het ook tot 3 keer toe geprobeerd had en dat zij ook haar moeder had gebeld om te checken of het aan haar telefoon lag. Om een lang verhaal kort te maken: ik ben naar mijn buurman gelopen en heb Marieke gevraagd hem te bellen. Toen we elkaar uiteindelijk toch spraken, grapte ik dat ik me als gevolg hiervan wel wat psychotisch begon te voelen. Marieke antwoordde dat het erop leek dat de kosmos zich tegen ons keerde.  We moesten er beiden om lachen. We kunnen alleen via LinkedIn contact leggen hebben en dat is tot op de dag van vandaag het geval. Vreemd toch…

    We hebben een leuk telefoongesprek gehad waarbij we het ook gehad hebben over de mensen die we nog van vroeger kenden. Het voelde zo vertrouwd! En vandaag dan het dubbelinterview met het Dagblad van het Noorden. Wauw, ik ben blij dat we elkaar weer ontmoeten.

    Het verhaal van Marieke Pijnenborg

    Marieke Pijnenborg is hoogleraar psychotische stoornissen aan de Rijksuniversiteit Groningen en GZ-psycholoog/ cognitief gedragstherapeut en hoofd onderzoek Langdurige Zorg bij GGZ Drenthe. Ze houdt zich o.a bezig met bestrijden van stigma en bevorderen van inclusie van mensen met psychische stoornissen en van psychose in het bijzonder.

    Stikzenuwachtig zat ik vanmorgen in de trein. Dat overkomt me niet zo vaak meer. Vandaag staat een bijzondere ontmoeting gepland. In het kader van Psychose Awareness Day op 24 mei word ik geïnterviewd door een journalist van het Dagblad van het Noorden. Maar goed, een interview: ‘been there, done that’. Waarom ik dit specifieke interview zo spannend vind, is omdat het een dubbelinterview is met een jongen uit mijn oude woonplaats. Of jongen, een veertiger is het inmiddels, net als ikzelf.

    Een paar maanden geleden schreef ik een blog voor het Netwerk Vroege Psychose, over een werkbezoek aan Indonesië. Daarop kwam een reactie van een van de leden van dat netwerk. ‘Mooi project’ of iets van die strekking, met naam en foto. Bekende naam, bekend gezicht. Na even nadenken herken ik Johan, we zaten op dezelfde middelbare school. We groeiden op in een klein stadje in de Achterhoek, waar iedereen elkaar kende. We zijn even oud, Johan zat bij een paar vriendinnen van mij in de klas. En ineens zijn daar ook weer de herinneringen. Zestien waren we toen Johan ineens heel veel kilo’s afviel. “Johan denkt dat hij Jezus is”, zeiden mijn vriendinnen. “Hij komt niet meer naar school. Hij is teveel afgevallen en nu is hij in de war”. Labels gaven we niet, die kenden we toen nog niet. Het was hoe het was, en ach, mensen deden wel vaker raar. Pas veel later realiseerde ik me dat wat Johan toen meemaakte een psychose was, de aandoening waar ik me nu al jarenlang mee bezig houd.

    Ik klik op zijn naam onder mijn blog en zie dat hij ook blogs schrijft voor hetzelfde netwerk en dat hij als ervaringsdeskundige werkt bij GGNet. Via LinkedIn komen we aan de praat en Johan stuurt me zijn autobiografie die net verschenen is. Terwijl mijn gezin Ajax de halve finale van de Champions League ziet spelen, lees ik in één adem zijn boek uit. Herkenning, vervreemding en ontroering wisselen elkaar af. Ik weet over welk dorp dit gaat, herken ook sommige mensen. Ik voel weer hoe het daar was als puber in de jaren 90, het erbij willen horen, de juiste broek willen dragen, het beklemmende van een kleine woonplaats, de muziek, en ja, ook het jointje en het ‘brommers kieken’. Ook lees ik over zijn twee psychosen, aangrijpend, maar ook met veel humor en relativeringsvermogen beschreven. Ik lees over hoe hij zijn leven weer op de rails krijgt, verliefd wordt en nu samenwoont met zijn droomprins. Net voor Ajax in de laatste seconden het wedstrijdbeslissende doelpunt tegen krijgt, sla ik het boek dicht.

    Johan en ik besluiten samen een verhaal te gaan vertellen, hij vanuit zijn ervaring, ik vanuit mijn professionele kennis. In de eerste plaats willen we laten horen hoe willekeurig psychose is, dat het iedereen kan treffen en dat het op basis van je achtergrond niet te voorspellen is wie er psychotisch zal worden en wie niet. We spreken af met journalist Arend van Wijngaarden, een afspraak waarvoor ik vanmorgen de trein naar Zwolle nam. Ik ben te laat, zoals wel vaker, en de heren zitten al op me te wachten. Na 25 jaar herken ik Johan meteen. Hij ziet er goed uit. Dan volgt een mooi gesprek, over Johan’s leven, over risicofactoren voor psychose, over zingeving. Het resultaat van dit interview komt deze week in het Dagblad van het Noorden.

  • Kars Wuisman: Ik ben niet meer in herstel van een ziekteperiode!

    ProfielfotoDorothé van Slooten February 26, 2019 514 keer bekeken 0 comments

    Gastblogger Kars Wuisman is ervaringsdeskundige bij Zuyderland GGZ te Sittard en is acht jaar na zijn laatste psychose hersteld.

    Acht jaar gelden heb ik mijn laatste psychose gehad. Sinds die tijd ben ik in herstel en heb de verschillende fases van herstel aan me voorbij zien gaan en doorleefd, tot vandaag. Het doorleven en zien zal niet stoppen maar vandaag heb ik een ontmoeting met mezelf. Een terugblik op het verleden. Ben ik nog steeds in herstel, vraag ik me af.

    Mijn psychose zien als ziekte waarvan ik moet herstellen, staat me steeds meer tegen. Wat gebeurde er eigenlijk tijdens mijn ontregelingen? Was ik wel zo ziek als men dacht? Tja kwetsbaar ben ik en blijf ik, maar ziek zijn, dat is toch eigenlijk niet goed verwoord.

    Bij mijn ontregelingen ging ik mijn eigen gedachtegangen zien als de waarheid, zelfs als deze buiten de ‘realiteit’ van het leven bestond. Ik ging met andere woorden een andere realiteit in, een nieuwe beleving. Hoe uniek is dat? Kennelijk is de waarheid een rekbaar begrip. Die waarheid was anders maar zeker niet ziek. Ik gedroeg me en dacht vreemd en kon niet aansluiten bij de rest van de maatschappij.

    Wat er gebeurde was dat mijn remming oploste en dat het filter over mijn psyche ophield te bestaan. Ongeremdheid zorgde ervoor dat ik losser in mezelf kwam te zitten waarbij de normen van de maatschappij die ik me had toegeëigend, vervlogen. Dit proces bracht me een stuk dichterbij bij wie ik in mijn gevoel was. Ik was onbevangen als een onbezorgd kind die een spannende ontdekking doet, namelijk nieuwsgierig zijn naar die nieuwe beleving.

    Het zonder filtersysteem stellen, maakte het me mogelijk buiten de box te denken. Ik creëerde een eigen belevingswereld die vanuit aardse elementen een nieuw verhaal werd. Wie was ik in dit nieuwe verhaal als nieuwgeborene? Wat doe je als je onbevangen bent en een andere wereld in stapt? Het werd een geestelijke reis met over het algemeen mooie belevingen. Ik ging op onderzoek uit en liet de wereld om me heen voor wat het was.

    Door mijn eigen bril kijkend leerde ik een deel van mezelf kennen, dat ik in ‘normale’ doen nooit over mezelf ontdekt zou kunnen hebben. Ik had complot, spirituele en kosmische belevingen waarin ik me staande moest houden. Ik interpreteerde de context om me heen door alles zelf in te vullen, waardoor een gevoel van telepathisch vermogen ontstond. Ik stond echt los van de wereld en verloor mijn oude ik.

    Mijn nieuwe ik onderging een metamorfose. Ik wilde niet meer onder het juk van de maatschappelijke normen verder leven. Zo ben ik de wereld anders gaan zien. Het nieuws kreeg een andere betekenis waarin ik de mens met zijn zogenaamde intelligentie als beesten ging zien. Omdat de sociale cohesie tussen de mensheid in mijn beleving uitgelicht werd, zag ik wat we werkelijk waren: beestachtig.

    Dit inzicht bracht me in een proces van acht jaar op mijn plek. Ook ik ben mens en het beestachtige zit ook in mij. Het maakte dat ik achteraan in de figuurlijke rij van het leven ben gaan staan en daar mezelf heb ontmoet. Mijn beestachtigheid wil ik onder ogen zien, maar niet de kans geven dat het zich uit.

    Door mijn beestachtigheid te zien kan ik andere keuzes maken. Ik leef nu een leven vanuit compassie voor mezelf en daarmee ook voor anderen. Mijn mooie eigenschappen kunnen daardoor naar boven komen zonder dat mijn beestachtigheid roet in het eten gooit. Juist mijn andere waarheid heeft me het cadeau gegeven ‘balans te vinden’ tussen waar het ontstaan van magie in het leven er kan zijn en waar magie omslaat in afbraak van hetgeen mooi is.

    Dit is een groot cadeau. Ik kan dat nu niet meer zien als een periode van ziekte, maar als een persoonlijke reis die in samenspel met mijn omgeving een veilige haven heeft gevonden, zoals je ook samen een onbevangen kind veilig in de maatschappij laat landen. Nee ik ben niet meer in herstel van een ziekteperiode. Ik ben gegroeid. Gegroeid tot een tevreden mens.

Cookie settings