Blogs & vlogs

Wat houdt ons bezig?

  • Nico de Louw: Actieplatform Herstel voor Iedereen lekker bezig

    November 14, 2019

    Het Actieplatform Herstel voor Iedereen (HVI) is actief vanaf januari 2016 en staat op de drempel van zijn vierde jaar. Een èchte tussentijdse balans laat ik graag aan de ingewijden. Ik beperk mij tot de observaties  ‘so far‘ en vanuit enige afstand.

    Het samenwerkingsverband is opgericht op initiatief van bestuurders van een handvol GGZ-instellingen en inmiddels uitgegroeid tot een club van 17 participanten. Bijzonder!

    Ja! Ik ben HVI-fan en probeer hieronder duidelijk te maken waarom.

    Was het niet zo dat het tot voor een jaar of 5 geleden gebruikelijk was dat instellingen elkaar eerder over en weer bejegenden met de implicatie ‘wij zijn beter dan ‘jullie’? Daarom is de stap naar het ontwikkelen van een samenwerkingsverband op zich al bijzonder. De tijd was er rijp voor en had rechtstreeks te maken met het uitkomen van het rapport ‘Over de Brug’ in 2014.

    Van meet af aan verbonden de initiatiefnemers zich om gezamenlijk op te trekken in een cultuur van onderlinge openheid en gericht op uitwisseling en leren van elkaars ervaringen en gewonnen inzichten uit innovatieve praktijken. De hiervoor gekozen startformule was die van Actieplannen die van elke deelnemende instelling vroeg duidelijk te maken hoe men aan de missie van 1/3 meer herstel inhoud dacht te geven. Deze plannen werden door de eerste 3 jaar heen ter kennis en voor feedback voorgelegd aan de andere participanten. Je laat aldus in je keuken kijken, je stelt je open voor suggesties en kritische vragen of opmerkingen in de openbaarheid te midden der collegae. Vergt moed!

    Alles richten de deelnemers doelbewust op het realiseren van 1/3 meer herstel voor al hun cliënten te beginnen met diegenen die tot de ernstige en daarom langdurige zorgvragers gerekend kunnen worden.

    Echt een breuk met het verleden!! En een inspirerende breuk. Immers je verbindt jezelf als instelling aan collega’s, maakt je misschien enerzijds kwetsbaar maar óók juist weer sterker door het aangaan van die verbinding. Samen weet je meer, dus er viel voor iedereen heel wat op te steken in de afgelopen vier jaar.

    Het laatste jaar is een duidelijke verschuiving waar te nemen van de fase van plan- en beleidsvorming naar thema’s uit de concrete praktijk die in het HVI domein zijn opgenomen. Daardoor schuiven per onderwerp ook nieuwe deelnemers aan en bekrachtigen aldus het platformidee. Te noemen onder veel anders:”Het lang niet onderkende aandeel in het beroep op de GGZ van mensen met een lichte verstandelijke beperking”. Niet onderkend dus ook geen op hen toegesneden aanbod. Het zelfde gold traumazorg bij mensen met psychoses eveneens langdurig niét ingezet, zoals het T-Tiponderzoek onweerlegbaar aantoonde. Wat in het HVI milieu leidde tot de conclusie dat het zaak is oude dossiers te herijken op dit onderwerp. Hoeveel is er gemist?

    De aandacht voor somatiek en leefstijl kwam enige jaren vóór HVI onder de noemer van ‘Mind the Body’ als onderwerp op de GGZ- agenda. Dat er in HVI verband nu wordt gesproken van ‘Keep the Body in Mind ‘, is goed maar laat ook zien : er is op dit vlak nog steeds veel werk aan de winkel met als hoofdvraag: “Hoe gaan we dat in de praktijk vorm geven?”.

    De hele toonzetting zal de lezer misschien brengen tot de verzuchting dat deze –niet meer zo jonge- gast  wel èrg in hogere sferen vertoeft met zijn enthousiasme. Daarom tot slot het bewijs dat ondergetekende nog steeds stevig met beide benen op de grond staat door de vinger te leggen op het alomvattende onderwerp van de implementatie van de gewenste vernieuwende maatregelen.

    De kunst maar vooral de opgave voor àlle participanten is: ”Hoe kunnen wij het HVI gedachtegoed ingang laten vinden op de werkvloer“. Dit is een permanente opgave die naar mijn smaak nog meer aandacht verdient!. Het is goed dat het Actieplatform daarbij in zijn activiteiten en dus ook uitkomsten gevolgd wordt door een door Phrenos geleide ‘onderzoeksmachinerie’ gerecruteerd uit de rijen der deelnemende instellingen.

    De uitkomsten moeten laten zien wat werkt en vooral wat het effect is voor de kwaliteit van leven van cliënten. Dat zou in elk geval een stevige aanleiding kunnen zijn als instelling de praktijk nog intensiever, want ‘evidence based’ onderbouwd, in te stellen op effectieve herstelmethoden.

    Nico de Louw

  • Maarten van Veen: Meer muziek in herstel

    October 11, 2019

    'Songs zijn een prachtig middel om de herstelverhalen te vertellen. Samen met mensen die last hebben gehad van psychiatrische problemen, maar een manier hebben gevonden om ermee te leven, schrijf ik een tiental nieuwe nummers.'

    'De nummers krijgen op 2 manieren een vervolg. Er worden opnames gemaakt die samen op een album komen. Maar de nummers vormen samen ook een liedjesprogramma dat ik ga uitgevoeren binnen GGZ instellingen.' 

    Maarten van Veen tijdens de werkconferentie 19 juni 2019

     

  • Jeanet Nieuwenhuis: We overvragen onze patiënten

    September 13, 2019

    'Uit ons onderzoek blijkt dat bij 4 van de 10 patiënten met EPA sprake is van zwakbegaafdheid of een lvb. Daar moeten we in onze behandeling rekening mee houden omdat ook voor deze groep volledig maatschappelijk en persoonlijk herstel mogelijk is.'

    'Wanneer we hier geen rekening mee houden overvragen we onze patiënten zonder dat door te hebben. Als het gaat om 40% van 180.000 patiënten dan gaat het om een hele grote groep.'

    Jeanet Nieuwenhuis tijdens de werkconferentie van 19 juni 2019.

  • Wilma van Langen: Houd meer rekening met de emotionele ontwikkeling

    September 06, 2019

    'Zo'n 30 tot 40 procent van de patiënten met epa hebben ook lvb en daar zul je rekening mee moeten houden in je begeleiding en behandeling. Dat geldt ook voor de emotionele ontwikkeling. Meestal is die van hetzelfde niveau als het cognitieve niveau.

    Het IQ zegt iets over wat mensen kunnen en de emotionele onwtikkeling over wat mensen aankunnen'.

    Wilma van Langen tijdens de werkconferentie van 19 juni 2019.

  • Amna Haji: Creëren van vrije ruimte is een van de kerntaken en uitgangspunt van ervaringswerk

    May 10, 2019

    Wanneer mensen in een peer-omgeving komen, dan is het delen van de ervaren ontwrichting zoals neergeslagen in een diagnose wat in eerste instantie verbindt. De ROZE OLIFANT, de in de diagnose omschreven aandoening die aanwezig is in de levens van mensen bij wie psychiatrische problematiek speelt. 

    Vanuit de maatschappij wordt er veel gesproken over de psychiatrische patiënt, maar vaak niet met de mensen zelf. En als er wel met de mensen wordt gesproken dan gaat het alleen maar over het deel wat kwetsbaar is. Want zo’n ROZE OLIFANT is best groot. Dat maakt het voor de mensen moeilijk om die altijd aanwezige ROZE OLIFANT bespreekbaar te maken.                                                                               

    En dan komen ze in een omgeving waar de ROZE OLIFANT niet wordt ervaren als anders zijn. De vrije ruimte waar de ROZE OLIFANT wel bespreekbaar is. Door te delen geven mensen betekenis aan hun ervaring, aan de ontwrichting. En mogen de emoties er zijn zonder oordeel en ontstaat er ruimte voor begrip en gezamenlijke ondersteuning. Het mogen delen is leidend, je kunt  zelfs zeggen helend.  

    Naarmate mensen langer in een peer-omgeving verkeren, neemt de kans toe dat er een kanteling plaats gaat vinden. De diagnose krijgt een andere plek. Je ziet mensen (weer) hoop krijgen en leren van elkaars ervaringen. Ze ervaren groei van zelfvertrouwen (eigenwijsheid) en worden mondiger. Hun zelfbeeld verandert en ze zoeken steun in hun omgeving.

    De peer-omgeving, de vrije ruimte is niet statisch, maar juist bewegelijk en ondersteunend aan het herstelproces.  Vrije ruimte  waar talenten en het verkennen van wat mogelijke is leidend zijn.  In die vrije ruimte kunnen cliënten zelf bepalen hoe zij hun herstelproces vormgeven.   

    Bekjk de presentatie van Amna Haji tijdens de werkconferentie 11 maart 2019.

  • Enno Trompert: Neem familie-ervaringsdeskundigheid volledig op. Punt!

    May 03, 2019

    'Ik ben zelf cliënt en ook naaste van een cliënt. Daarbij loop ik er steeds meer tegenaan dat er heel weinig wordt gedaan aan familie-ervaringsdeskundigheid. En ik merk ook steeds meer hoe belangrijk het is dat familie een rol kan spelen in het herstel.

    Mijn oproep is: Neem familie-ervaringsdeskundigheid ook volledig op in Herstel voor Iedereen!'
     

    Enno Trompert  tijdens de werkconferentie van 11 maart 2019.

  • Sietse Oukes: Eigen kracht geeft macht

    May 03, 2019

    'Na de zelfdiagnose op het world wide web 
    Zei ik dokter, ik weet wel wat ik heb
    Zij zegt meneer
    Dat lijkt mij toch mijn werk

    Oh en ik huilde soms liggend in mijn bed
    Betutteld en als een zieke weggezet
    Maar ik dacht
    Ik ben ook nog mens
    En op een dag werd ik wakker
    En ik nam de regie'
     

    Sietse Oukes  tijdens de werkconferentie van 11 maart 2019.

  • Olena Trompert: Ontneem elkaar het kleine bloemetje niet

    May 03, 2019

    'Mijn boodschap is dat het theater begint bij de kapstok. En dat is hetzelfde in de zorg. Daar begint het ook bij de manier waarop je wordt ontvangen. 

    Ik word bij de receptie van de ggz anders behandeld dan bij de tandarts. We hebben dus nog een lange weg te gaan bij de bestrijding van stigma. Gewoon leven is niet genoeg. Een mens heeft zonneschijn, vrijheid en een klein bloemetje nodig. Ontneem dat elkaar niet.'

    Olena Trompert  tijdens de werkconferentie van 11 maart 2019.

     

  • Miriam Leunig: Wat ik nodig had en waar ik naar toe wilde

    May 03, 2019

    'Ik heb in de afgelopen 25 jaar heel veel behandelplannen gevolgd. Ik mocht vele zorgpaden opwandelen.

    Tot een nieuwe behandelaar met eigen ervaringdeskundigheid me uitdaagde een eigen behandelplan te maken.  Ik dacht: maar dat ging jij toch doen? Ik werd geprikkeld om na te denken wat ik nodig had en waar ik naar toe wilde en hoe ik dat dan zou gaan doen.'

    Miriam Leunig  tijdens de werkconferentie van 11 maart 2019.

     

  • Arie Kars: Een belangrijke bijdrage aan de kwaliteit van leven van kwetsbare mensen

    May 03, 2019

    'Familie en naasten kennen het wel en wee van de patiënt en hebben heel veel belangrijke informatie waar patiënt en professional hun voordeel mee kunnen doen.

    We hebben ons bij de behandeling van de ziekte van onze zoon heel vaak niet gehoord en niet gezien gevoeld. Gelukkig is dat in de zorg inmiddels aan het veranderen.'

    Arie Kars tijdens de werkconferentie van 11 maart 2019.