Mea Wuisman

  • Mea Wuisman: Waar wordt zo lang op gewacht?

    ProfielfotoDorothé van Slooten 12-08-2019 38 keer bekeken 0 reacties

    Mea Wuisman, orthopedagoge, zet zich als familie-ervaringsdeskundige in voor naasten van mensen met een psychotische kwetsbaarheid. Klik hier voor meer informatie over Mea.

    Hij weet één oplossing: “Laat me naar huis gaan en ik ga meewerken….”  Thuis toont hij enige bereidheid, die echter van korte duur is. Want… hoe eng is het om die boze wereld in te stappen, hoe beangstigend is het om je eigen boontjes te doppen. Systematisch ontwijkt hij de hulpverlening door naar zijn eigen kamer te ontsnappen en niemand toe te laten.

    Zijn ouders daarentegen zoeken wel steun bij de hulpverlening. Zij hebben gedurende een jaar regelmatig gesprekken, waarin ze hulp vragen en hun machteloosheid uiten. Maar … “Het schiet niet op”, zeggen zij, “er verandert niets.”  De ouders voelen zich niet gehoord. Ze krijgen zelfs het gevoel zelf de schuld van alles te zijn. Zij hebben hun zoon immers weer in huis genomen, tegen het advies van de hulpverlening in!

    Inmiddels wordt de zoon steeds psychotischer. Weer alarmeren de ouders de politie. Ze voelen zich niet meer veilig in hun eigen huis. Ze ontvluchten zelfs hun huis en wijken uit naar familie. De politie begrijpt het niet: er is een voorwaardelijke rechterlijke machtiging, de patiënt is gevaarlijk en toch wordt er door de crisisdienst niet ingegrepen.

    Het lijkt wel een patstelling tussen de ouders en de zorginstelling. Muurvast zit het, ieder wachtend op een actie van de ander! De zorginstelling wacht op de ouders, dat zij hun zoon op straat zetten. Alleen dan ziet de hulpverlening kansen, alleen dan gaat de zoon hopelijk meewerken. De ouders wachten op een nieuwe gedwongen opname. Zij wachten op behandeling. Zij weten het niet meer, zij kunnen niet meer. Wanhoop beheerst de ouders: “Onze zoon is ernstig ziek. Je zet toch niet je zieke kind op straat, ook al zijn we soms heel bang!“  

    Waar wordt op gewacht?

    Op weer een nieuwe bedreiging van de ouders door hun zoon? Want hij kan boos, heel boos worden. Hoewel, niet hijzelf wordt boos, zijn stemmen worden boos!

  • Mea Wuisman: Help! Wanneer is er ‘gevaar voor zichzelf’?

    Joyce Huls 13-06-2019 68 keer bekeken 0 reacties

    Ze heeft enorme vochtophopingen in haar benen en voeten. Haar smetvrees is zo uit de hand gelopen dat ze van haar weekgeld alleen nog maar schoonmaakmiddelen koopt. Ondervoeding, tekorten aan allerlei vitamines, ernstige bloedarmoede en oedeem zijn een feit. Ze ging hiervoor naar de huisarts en hij stelde de ondervoeding vast.

    Thuiszorg wordt geregeld. Zij willen haar benen verzorgen en vitamine-injecties toedienen. Maar de thuiszorg komt niet meer binnen. De eerste verzorgster zette zo maar haar tas op de smetteloze  vloer! De tweede verzorgster heeft ze gewoon buiten laten staan.

    Inmiddels loopt het vocht uit haar benen, omdat de huid kapot is. Het is nu al meer dan een week niet verzorgd. Haar benen zou ze hoog moeten houden maar ze legt ze niet op de bank. Haar bank is schoon en moet kraakhelder blijven. Boodschappen doet ze niet. Haar schoenen zouden vies kunnen worden… Overigens haar schoenen aantrekken zal niet gaan. Misschien lukt het beter met slippers. Maar ook het lopen zal pijnlijk zijn.

    Een broer van haar mailt me ten einde raad:

    “Gisteren heb ik zelf haar huisarts gebeld. Zonder medeweten en dus zonder toestemming van mijn zus. Hij mocht mij niet al te veel vertellen. Dat wist ik. Ik heb wel zelf kunnen zeggen, dat we ons ernstig zorgen maken. Hij begrijpt de situatie goed, zegt hij, maar kan ook niet veel. Op een gegeven moment in het gesprek zei hij, dat hij verwacht dat we haar ooit dood gaan vinden, in haar kamer, vanwege haar vakkundige zelfverwaarlozing…”

    Hij kan niet veel!? 

    Help! Tot hoever moet iemand gaan?

    Wanneer is er sprake van een gevaar voor zichzelf?

    Wat vindt u hiervan?

     

  • Mea Wuisman: Goede pilot, maar mag het wat breder?

    Joyce Huls 16-04-2019 94 keer bekeken 0 reacties

    Mea Wuisman, orthopedagoge, zet zich als familie-ervaringsdeskundige in voor naasten van mensen met een psychotische kwetsbaarheid. Klik hier voor meer informatie over Mea.

    Als je voor zo’n pilot gevraagd wordt, word je blij. Dit moeten mensen zijn die de opdracht hebben oplossingen te verzinnen, bedacht vanuit en voor mensen. Niet vanuit de regels of instellingen. Maar toch…

    Het was een mond vol en in eerste instantie had ik geen idee wat het inhield: ‘Pilot ketenveldnorm voor de levensloopfunctie en beveiligde intensieve zorg’.

    Ik ben een nieuwsgierig mens en struin heel internet af:

    “De ketenveldnorm beoogt continuïteit van zorg, begeleiding en ondersteuning voor 2000 -3000 cliënten die (potentieel) gevaarlijk gedrag vertonen als gevolg van een psychische stoornis en/of een verstandelijke beperking en/of een niet aangeboren hersenletsel. “

    Blij lees ik dat de levensloopfunctie zich kenmerkt door continuïteit van zorg op alle levensgebieden. Schotten moeten verdwijnen. Vertrouwen in elkaar. Behoeften van cliënt en naasten zijn (mede) bepalend voor de zorg. Altijd zijn er vertrouwde mensen als naasten en professionals om de cliënt heen. Een vertrouwde professional neemt pas afscheid als de volgende professional vertrouwd is geworden. Gemeenten spannen zich in voor een woning  en om de woning beschikbaar te houden bij opname of detentie.

    Teleurgesteld lees ik dat er naast (dreigend) agressief en/of gevaarlijk gedrag ook sprake moet zijn (geweest) van een rechtelijke machtiging of strafrechtelijke titel.

    Teleurgesteld, omdat hiermee nog steeds een (grote) groep mensen tussen wal en schip vallen. Mensen die niet gevaarlijk zijn maar vaak wel zonder huis en haard. Mensen die niet gevaarlijk zijn, maar wel ernstig verward en zonder zorg.  Geen persoonsgerichte aanpak en de instituties blijven naar elkaar (ver)wijzen. Mensen voor wie naasten en professionals geen kant op kunnen door wetten, regels en/of instellingsnormen.

    Maar dan lees ik ergens dat de wens uitgesproken wordt om de ketenveldnorm te verbreden naar hulpverlening aan mensen die primair een gevaar voor zichzelf en niet persé voor de samenleving zijn.

    Ik hoop dat het ooit zover komt.

  • Mea Wuisman: Grenzen bewaken is meer dan theorie!

    Joyce Huls 05-03-2019 185 keer bekeken 0 reacties

    Mea Wuisman, orthopedagoge, zet zich als familie-ervaringsdeskundige in voor naasten van mensen met een psychotische kwetsbaarheid. Klik hiervoor meer informatie over Mea.

    Het ondersteunen van familie en betrokkenen is mijn wens. Ooit was ik ook ten einde raad, had ik hele discussies en vroeg ik me af tot hoever ik moest gaan. Wat moest ik wel en wat moest ik niet accepteren? Moest ik wel of niet tegen zijn zin ingaan? Wat moest ik doen? Want verliezen wilde ik hem in geen geval!

    Het bewaken van je eigen grenzen en het accepteren van de grenzen van de ander is een vaak terugkerend thema tijdens lotgenotengroepen, psycho-educatiecursussen en individuele gesprekken met naasten. Maar hoe doe je dat, grenzen bewaken?

    Inderdaad, begin met ‘ik’ en benoem wat je aan gedrag bij de ander waarneemt en wat het gedrag met je doet. Het lijkt een fluitje van een cent en internet staat er vol van.

    Tot ik zelf aan de bak moest! Ik nam gedrag waar wat me niet aanstond. Het was zelfs gedrag dat me zorgen baarde. En ik weet dat het woordje zorgen als een rode lap werkt. Daar mag ik het dus niet over hebben, dat zal verkeerd uitpakken, dat zal verwijdering geven, minder vertrouwen wekken….

    Hoe kaart ik het dan aan? Móet ik het wel aankaarten? Kan ik het niet gewoon verzwijgen, voorbij laten gaan? Nee, dat voelt niet goed. Mijn lichamelijke spanning neemt toe. Allerlei nare emoties komen op. De gedachten gaan niet meer uit mijn hoofd. Ik móet het aankaarten. En als hij boos wordt, geïrriteerd, wegloopt? Wat dan?

    Ik neem een besluit. Op de drempel neig ik nog tot omdraaien. Maar nee, het moet, het is beter zo: ik loop naar binnen en begin met onzekere stem “Ik zie….”. “Ik zou het heel vervelend, verdrietig vinden als we zo, met geheimen, naast elkaar verder zouden moeten”.

    Het lijkt een fluitje van een cent tot je zelf de spanning voelt, de emoties merkt en de twijfels ervaart.

    Je grenzen bewaken en je grenzen stellen is meer dan theorie, geplukt van internet.

  • Mea Wuisman: Loslaten? Je laat je kind toch niet los!

    Joyce Huls 18-12-2018 272 keer bekeken 0 reacties

    Mea Wuisman, orthopedagoge, zet zich als familie-ervaringsdeskundige in voor naasten van mensen met een psychotische kwetsbaarheid. Klik hiervoor meer informatie over Mea.

    Het verhaal van de familie

    Kwetsende uitlatingen, wéér stoppen met de medicatie, afwijzing, agressie en toch laat je niet los. Toch blijf je knokken ondanks opmerkingen van anderen als: “Je moet het loslaten.” Dergelijke opmerkingen ervaar je als zeer pijnlijk, begrijpen ze dat niet? Je laat je kind, je geliefde toch niet los!

    Waar komt die drang vandaan… er zijn al zoveel emoties door me heen getierd…. je schaamt je….  je voelt je schuldig. Heb ik iets gemist, heb  ik iets verkeerd gedaan? Nog steeds komt die vraag zo nu en dan bij me boven en komen er allerlei situaties in me op, waarvan ik denk: “Zou ik dat anders hebben moeten doen?”

    En dan verman ik me weer. Nee natuurlijk niet, ik heb wel genoeg aandacht gegeven, ik heb altijd van hem genoten, ik ben altijd trots op hem geweest, ik weet wanneer hij steun nodig heeft en wanneer niet. Ik ken hem!

    Is dat het waardoor ouders, familieleden blijven knokken? Zij weten hoe iemand was vóór de psychose, buiten de psychose. Zij weten dat zo iemand altijd voor je klaar stond, altijd zeer betrokken was, dat je ermee kon lachen, noem maar op….

    Als ik de meer dan 100 verslagen van familieleden na sla, kenmerken zij hun psychosegevoelige geliefden vaak als levenslustig, vrolijk, hulpvaardig naar anderen, sterk rechtvaardigheidsgevoel, het zonnetje in huis, vol fantasieën, populair bij klasgenoten. Zo iemand laat je niet los!

     

  • Mea Wuisman: Gelukkig is er de crisislijn van 113 zelfmoord preventie!

    ProfielfotoDorothé van Slooten 12-11-2018 265 keer bekeken 0 reacties

    Mea Wuisman, orthopedagoge, zet zich als familie-ervaringsdeskundige in voor naasten van mensen met een psychotische kwetsbaarheid. Klik hier voor meer informatie over Mea.

    Hulpvrager:    Ik ben helemal radeloos. Zelfmoordplanne worden steeds concreter De crisisdienst zegt wacht maar to morgen dan heb ke een gespeek

    Hulpvrager:     Door al mijmedicijnen in te nemem Wil alleemaar weten of het lukt met al mij pillen

    Compleet radeloos begint iemand online een gesprek met mij, vrijwilliger bij de crisislijn van 113 zelfmoord preventie. Mensen die reageren voelen dat vaak als een laatste strohalm. Kijkend naar de taalfouten is de radeloosheid op dat moment groot.

    Eenzaam en alleen. Familie die de zelfmoordgedachten niet bespreekbaar durft te maken en een crisisdienst die…? Met andere woorden: de patiënt staat helemaal alleen met zijn angsten en radeloosheid.

    En ook u, behandelaar, moet uw patiënt regelmatig alleen laten met zijn radeloosheid. U kunt niet elk moment 24/7 voor hem of haar klaar staan. En de uren dat u er niet bent, zijn meestal de moeilijkste uren: de avonden, de eenzame nachten en de lange weekenden.

    En daarom is er 113. Want niemand hoeft radeloos en eenzaam te sterven.

    Als vrijwilliger bij 113 kom ik regelmatig in contact met mensen met een psychotische kwetsbaarheid, zoals de jongen uit het citaat hierboven. Samen met veel vrijwilligers, stagiaires en psychologen gaan we met hen in gesprek.

    • We bevragen hun veiligheid.
    • We benoemen de zelfmoordgedachten en
    • We nemen hen die gedachten niet af, maar zoeken samen met hen naar andere mogelijkheden om uit de pijn te komen.
    • We vragen wat ze nodig hebben om de nacht, het weekend door te komen.
    • We werken ernaar toe dat ze contact opnemen met hun behandelaar.
    • En als het passend is gebruik ik ook mijn eigen situatie als familie-ervaringsdeskundige bij Ypsilon en probeer hoop te geven, vertel dat herstel veel geduld nodig heeft.

    Hoe liep het gesprek hierboven af?

    Hulpvrager:    Ben weer wat rustiger dank je wel en voor de psycholoog maak ik een lijstje

    Hulpgever:     Dat is een goed idee van je 

    Hulpvrager:    Dank je wel voor je luisterend oor

    Hulpgever:     Geen dank, kom gerust weer terug als je het nodig vindt

    Hulpvrager:    Doe ik. Bedankt!

    Daarom vraag ik uw aandacht voor 113 zelfmoord preventie.  Samen kunnen we ervoor zorgen dat niemand eenzaam en radeloos zelfmoord pleegt.

    Denk jij aan zelfmoord? Neem contact op met 113 zelfmoord preventie via www.113.nl.

  • Mea Wuisman: Toch nog verdriet

    Joyce Huls 18-09-2018 364 keer bekeken 1 reacties

    Mea Wuisman, orthopedagoge, zet zich als familie-ervaringsdeskundige in voor naasten van mensen met een psychotische kwetsbaarheid. Klik hier voor meer informatie over Mea.

    Trots vertelt hij het iedereen. Vier maanden is hij opa. Na vele jaren van grote zorgen kunnen ze weer genieten. De toekomst is niet onbezorgd maar ze zijn vol vertrouwen.

    Faye kon lelijk uit de hoek komen,  wilde niets meer van haar ouders weten. De langdurige opname in het psychiatrisch ziekenhuis bezorgde het gezin veel pijnlijke ervaringen. Vaak werden ze heen en weer geslingerd tussen hoop en wanhoop.

    Maar de onvoorwaardelijke liefde van de ouders en het gezin werd beloond. Langzaamaan herstelde Faye. Zij sloot haar opleiding met goed gevolg af en vond met steun van haar ouders een deeltijdbaan.

    “Het gaat goed met Faye” vertelt vader mij en een aantal weken later stelt hij haar trots aan mij voor.

    Vader ken ik als een voorvechter voor het bestrijden van stigma’s en in het bijzonder van het stigma dat iemand met een psychotische kwetsbaarheid discrimineert. Naast een drukke baan vindt hij daar tijd voor. Hij vraagt om erkenning van nieuwe kansen. Samen met zijn dochter weet hij dat zij weer functioneert met de mogelijkheden die ze heeft, als een volwaardig burger, waar ze recht op heeft.

    De psychose overwonnen. Het gezin stabiliseert en ze worden opa en oma. En dan dreigt er toch een breuk: zijn eigen schoonzoon, haar eigen zwager, stigmatiseert. Faye is niet meer welkom. Wat een verdriet, wat een klap in het gezicht van vader als hij tijdens een gezellig onderonsje van zijn schoonzoon te horen krijgt dat zijn dochter niet meer welkom is. Nu de schoonzoon zelf vader is geworden, mag zijn schoonzus niet meer komen. Niet meer welkom in het gezinnetje met de vier maanden oude baby. Uit angst!

    Zijn eigen schoonzoon is gevoelig voor de publieke opinie, voor het vertekende beeld, dat kranten, televisie en films van mensen met psychische aandoeningen geven. Wat moet er nog veel werk verzet worden!

     

  • Mea Wuisman: Het nut van lotgenotencontact

    ProfielfotoDorothé van Slooten 31-07-2018 412 keer bekeken 0 reacties

    Mea Wuisman, orthopedagoge, zet zich als familie-ervaringsdeskundige in voor naasten van mensen met een psychotische kwetsbaarheid. Klik hier voor meer informatie over Mea.

    “Wat een blijdschap, ik was onverwachts zwanger”, vertelt een moeder mij. “Het was weliswaar pas op late leeftijd, maar toch. Een gelukkig gezinnetje werden we, samen muziek maken, samen reizen”.

    Maar dat wil ze me eigenlijk niet vertellen.

    Haar man overlijdt, haar zoon wordt psychotisch en van het gelukkige gezinnetje is weinig meer over. Voor de eerste keer een psychose roept veel verwarring, verdriet en vragen op. Maar na twee maanden ontslag uit de psychiatrische instelling lijkt er weer ruimte voor blijdschap en opluchting.  Ontslag betekent immers: genezen. De medicatie is gevonden, het kind is weer (enigszins) de oude!

    “Nu nog een baan! Maar… waarom helpen ze niet bij het zoeken van werk?”, zucht moeder wanhopig. “Hij wil werken, hij wil gewoon een baan. Hij moét zelfs werken, anders heeft hij geen inkomen. Hij wil niet van mij afhankelijk zijn. Hij ziet dat als in het krijt staan."

    En voor de bijstand komt hij niet in aanmerking. Hij heeft een eigen huis, gekocht dankzij een schenking van zijn ouders.

    Lotgenotencontact kan dan nuttig zijn. Andere ouders vertellen. Over hun ervaringen, dat zij aanvankelijk ook haast hadden. Ook hún kinderen hebben geen werk en als ze wel werk hebben, dan zeker geen volledige baan!

    Andere ouders vertellen dat ook zij hoopten op genezing. Maar zij leerden het concept genezing los te laten en psychosegevoeligheid te accepteren als iets dat hoogstwaarschijnlijk blijft. Het concept herstel daarentegen opent mogelijkheden voor hun kind en voor henzelf. Met  kleine stapjes vooruit. Met veel geduld. Het gaat om betekenisvolle doelen verwezenlijken en zo een zinvol bestaan opbouwen.

    Dat geeft hén weer ruimte voor blijdschap en opluchting.

  • Mea Wuisman: Wat doe je als je kind geen hulp nodig heeft (deel 2)

    Joyce Huls 12-06-2018 266 keer bekeken 0 reacties

    Mea Wuisman, orthopedagoge, zet zich als familie-ervaringsdeskundige in voor naasten van mensen met een psychotische kwetsbaarheid. Klik hier voor meer informatie over Mea.

    In haar vorige blog (klik hier) beschreef Mea Wuisman de situatie van ouders, die met de handen in het haar zaten omdat hun zoon vond dat hij geen hulp nodig had. In onderstaand blog gaat zij hier op verder.

    Ook wij maakten mee hoe moeilijk het was onze zoon in zorg te krijgen: zijn huisarts begreep onze zorgen niet en de psychiater miste de ernst van de situatie. Het werd zo ernstig dat onze zoon ging zwerven. Kwijt waren we hem!

    En, als beide ouders werkzaam zijn in de medische wereld, LIJKT het een voordeel te weten hoe de medische wereld in elkaar zit, lijkt het een voordeel te weten welke taal, welk vakjargon je moet gebruiken. Ja, dat te weten lijkt te helpen…

    Maar nee! We zaten ineens aan de andere kant van de tafel. Te vaak, helaas, was er geen ruimte voor onze emoties en voor ons verhaal. Wij waren immers niet de patiënt.

    En ik, ik was maar een moeder. Een moeder die ineens haar kind niet meer begreep, geen contact kreeg, hem kwijt raakte. Een moeder die zich afvroeg of ze iets belangrijks gemist had of misschien ergens gefaald had. Ik was maar een moeder die in de war was van zijn psychische verwarring, in de war over een toekomst die geheel instortte.

    Je kunt nog zo goed weten welke kanalen je moet aanboren... We zaten aan de andere kant van de tafel en dan blijkt pas hoe groot de afstand tussen hulpverlener en cliënt kan zijn.

    Kwijt waren we hem! Dus we moesten zelf aan de slag. We stelden zelf een heteroanamnese samen, opdat een psychiater, spv-er of zelfs een rechter in één oogopslag kon zien wat er zich had afgespeeld. In één oogopslag kon zien welke maatregel nodig was.

    En dit verslag heeft inderdaad op de dag dat we hem terugvonden bij de spv-er van een crisisdienst , bij de onafhankelijk psychiater en bij de rechter zijn vruchten afgeworpen. Het werd een in bewaring stelling met vervolgens een gedwongen opname, hetgeen het begin was van een geweldig herstel.

    Déze ervaring leerde ons andere ouders, partners, broers en zussen en kinderen-van te helpen ook (weer) aansluiting te krijgen bij de zorg en inzicht in de eigen situatie.

  • Mea Wuisman: Wat doe je als je kind geen hulp nodig heeft?

    ProfielfotoDorothé van Slooten 17-04-2018 239 keer bekeken 0 reacties

    Mea Wuisman, orthopedagoge, zet zich als familie-ervaringsdeskundige in voor naasten van mensen met een psychotische kwetsbaarheid. Klik hier voor meer informatie over Mea.

    Ik weet nog hoe moeilijk ik het vond om de belangenvereniging Ypsilon te bellen. Om te moeten erkennen dat je het niet meer weet en dat het blijkbaar zo ernstig is dat je een familievereniging voor mensen met een psychotische kwetsbaarheid nodig hebt.  Schizofrenie heette het toen nog!  En eigenlijk wilde ik er niet aan. Ik kon het woord niet over mijn lippen krijgen!

    Nu belt een moeder mij, doorverwezen door het landelijk bureau van Ypsilon. Ik voel haar aarzeling, haar schroom te moeten erkennen dat ze het niet meer weet, dat ze hulp nodig heeft. Ze vertelt  over haar zoon:  hij komt niet meer van zijn kamer, eet bijna niet, valt ernstig af, doucht niet en heeft alle ramen, deuren en stopcontacten afgeplakt. “Zijn gedrag is zo vreemd”, verzucht ze.

    Ze was al twee keer bij de huisarts geweest. Die kon alleen maar concluderen dat hij zelf om hulp moest komen.

    Dat hij zelf moest komen?? Al weer een déjà-vu: ook wij maakten dit mee. Ook onze zoon moest zelf om hulp komen vragen. Dat moesten we hem vertellen.

    Dat hem vertellen??  De angst slaat je om het hart…. Je ziet het al voor je gebeuren. Óf je wordt de deur uitgezet en je hoeft er nooit meer in te komen ófwel de ziekte, de bezorgdheid wordt volledig ontkend.

    Maar hoe krijg je iemand naar een huisarts als die ‘niet ziek’ is? De huisarts kon niets doen. Hij kon wel een keer thuis komen om zelf eens met hem te praten. Hetgeen hij inderdaad deed. Maar… de zoon had geen hulp nodig: “Helaas mevrouw, het is ernstig maar ik kan niets voor u doen.”

    Gelukkig heeft deze moeder de stoute schoenen aangetrokken en Ypsilon gebeld. Gelukkig weten wij wel wat mogelijk is als een familielid de 18 gepasseerd is en geen ziekte-inzicht (meer) heeft! Gelukkig is nu met ggz-zorg gestart!

    In mijn volgende blog zal ik daar nader op ingaan.