Evelyn Wannet

  • Evelyn Wannet: Wat als werk niet lonend is?

    Evelyn Wannet is mededirecteur/eigenaar van Twomorrow. Na haar academische opleiding begon Evelyn bij een ICT multinational. Maar ze miste de mix van menselijke maat en maatschappelijke relevantie. Daarom koos ze voor de GGz, met de ambitie om meer cliënten de weg naar betaald werk te laten bewandelen.

    Dit is het verhaal van Casper.

    Casper is een jongeman van 29 jaar. Hij heeft een Wajong uitkering gekregen van het UWV wegens een eerste psychose waarvan hij herstellende was vóór zijn 18e levensjaar. Daarna heeft hij nog 2 psychotische episodes gehad. Bij herkeuring heeft de verzekeringsarts daarom vanuit een schriftelijke beoordeling vastgesteld dat er sprake is van Duurzaam Geen Arbeidsvermogen (DGA).

    Maar het gaat goed met Casper. Het is gelukt om gedurende een langere periode van 1, 5 jaar stabiel te blijven. Hij is zelfstandig gaan wonen met ambulante begeleiding. En hij heeft de wens om de stap te maken van vrijwilligerswerk naar betaald werk. Samen met de trajectbegeleider en het behandelteam is een IPS-traject aangevraagd bij het UWV en dit is begin 2018 gehonoreerd. Casper is blij en gaat met vertrouwen aan de slag samen met de IPS- trajectbegeleider. Tot zo ver alles goed.

    En het wordt nog beter. In september 2018 kan Casper voor 12 uur per week starten bij een bedrijf in zijn woonplaats op basis van een proefplaatsing voor 2 maanden. De werkgever tekent de intentieverklaring waarbij hij verklaart Casper een arbeidscontract voor 6 maanden te zullen bieden bij gebleken geschiktheid. En dat maakt hij waar: voor het eerst in 10 jaar heeft Casper een betaalde baan!

    Dan komt de kink in de kabel.

    Vanwege zijn DGA-status krijgt hij 75% van het minimumloon. Als Casper de baan accepteert gaat hij er financieel op achteruit. De andere optie is dat hij de DGA-status versneld laat verwijderen. Echter, als werken niet lukt op de lange termijn, dan kan hij niet op deze status terugvallen en krijgt hij nog maar maximaal 70% van het minimumloon. Casper twijfelt wat hij moet doen.

    Mijn vraag aan u is: wat zou u Casper adviseren?

    In mijn volgende blog kunt u lezen wat Casper heeft besloten. 

  • Evelyn Wannet: Kun je commercieel en idealistisch tegelijk zijn?

    Evelyn Wannet is mededirecteur/eigenaar van Twomorrow. Na haar academische opleiding begon Evelyn bij een ICT multinational. Maar ze miste de mix van menselijke maat en maatschappelijke relevantie. Daarom koos ze voor de GGz, met de ambitie om meer cliënten de weg naar betaald werk te laten bewandelen.

    Sinds begin januari van dit jaar zijn we aan de slag bij een grote GGZ-instelling in het oosten van het land, om tijdens intake het onderwerp Werk & Inkomen plaats te geven. Aanleiding vormt het verlies van werk of inkomsten uit een tijdelijke (arbeidsongeschiktheid)uitkering tijdens behandeling in de Specialistische GGZ. Omdat we expertise hebben opgebouwd op het gebied van wet- en regelgeving en arbeidstoeleiding van mensen met een psychische kwetsbaarheid , geven we advies aan cliënt en behandelaar om al dan niet direct aan de slag te gaan en wat de urgentie is.

    Niet iedereen is blij met onze aanwezigheid tijdens het intakeproces. En we zijn verdacht … In een gesprek met een zorgprofessional kwam het hoge woord er uit ‘maar jullie zijn natuurlijk ook commercieel’. Benadrukt door duidelijke non-verbale signalen. Fronsen. Achterover leunen, zijn armen over de borst en benen over elkaar gekruist. En, mijn interpretatie, een bedenkelijke ietswat triomfantelijke blik in de ogen.

    Wat is dat toch?

    Dat er gevoelsmatig een spanning kan zitten tussen zorg en commercie, begrijp ik. En een kritische houding, prima. Maar ons normbesef en onze ambitie reiken wel verder dan geld verdienen over de rug van kwetsbare cliënten. Wij vinden het van essentieel belang dat cliënten mee (mogen) doen op de arbeidsmarkt. Niet in de laatste plaats omdat iedere keer weer uit onderzoek blijkt dat een 29% van de doelgroep (en zelfs 65% onder jongeren) een arbeidswens heeft. 80% van deze mensen heeft echter geen betaalde baan. Kortom, een wereld te winnen.

    Na 10 jaar hebben we in gezamenlijkheid met bovengenoemde GGZ-instelling besloten om de arbeidstoeleiding naar betaald werk op een commerciële en resultaatgerichte wijze te organiseren. Een bewuste keuze om allebei te doen waar we goed in zijn. En met resultaat: nog nooit is de uitstroom naar betaald werk van mensen met een (Ernstige) Psychische Aandoening zo hoog geweest. De kwaliteit van de dienstverlening is er op verbeterd, zo bevestigt Kenniscentrum Phrenos in de auditrapportage van september 2018. En nog veel belangrijker: cliënten waarderen onze dienstverlening met gemiddeld 8.2.

    Wat vindt u? Kunnen idealistische en commerciële belangen samen gaan?

     

  • Evelyn Wannet: Andere regelgeving voor mensen met psychische kwetsbaarheid?

    Evelyn Wannet is mededirecteur/eigenaar van Twomorrow. Na haar academische opleiding begon Evelyn bij een ICT multinational. Maar ze miste de mix van menselijke maat en maatschappelijke relevantie. Daarom koos ze voor de GGz, met de ambitie om meer cliënten de weg naar betaald werk te laten bewandelen.

    Er studeren bijna een half miljoen studenten aan het MBO in Nederland. En als je gaat studeren, kun je geld lenen bij de overheid (bij de DUO: Dienst Uitvoering Overheid), als jij (of je ouders) de studie net zelf kunnen betalen. Uitgangspunt bij een lening is dat de student de lening terug betaald mét rente. De basisbeurs, het studentenreisproduct en de aanvullende beurs kunnen wél een gift worden.

    Bij een mbo 3 of 4-opleiding, worden de basisbeurs, Ov-jaarkaart en de aanvullende beurs pas een gift als de student binnen 10 jaar, gerekend vanaf de 1e maand studiefinanciering, het diploma behaalt. Anders moet alles worden terug betaald.

    Nu de praktijk:

    Nienke heeft haar eerste psychose gekregen na afronding van de middelbare school. Vanuit het VIP-team is geïnvesteerd in behandeling, herstel en het creëren van toekomstperspectief. Inmiddels is Nienke 18 jaar geworden en heeft zij een bijstandsuitkering gekregen om in haar inkomen te voorzien, aangezien ze niet meer thuis bij haar ouders woont.

    Met vallen en opstaan, is Nienke langzaam weer opgekrabbeld en heeft zij samen met de IPS-trajectbegeleider doelen gesteld. Het liefst start ze per 1 september een MBO-studie, niveau 4, voor apothekersassistente. De wens sluit aan bij haar huidige belastbaarheid en cognitieve capaciteiten. So far, so good.

    Maar dan: de klantmanager van de gemeente geeft aan dat de bijstandsuitkering komt te vervallen op het moment dat Nienke start met een studie. Gezien haar belastbaarheid en gevoeligheid voor prikkels is het combineren van studie en werk te zwaar. De klantmanager stelt voor om dan een volledige lening aan te vragen bij DUO … conform de regeling én met het risico een grote studieschuld op te bouwen, mocht Nienke het diploma niet behalen.

    Echter, met haar psychische kwetsbaarheid is de kans immers groter dat Nienke de studie helaas niet succesvol kan afronden. Valt er dan niet iets voor te zeggen dat de regels voor Nienke anders zijn, en moeten zijn, dan voor haar half miljoen studiegenoten?

    Wat vindt u?

  • Evelyn Wannet: Werken stressvol? Probeer niet werken eens!

    Regelmatig ben ik er van overtuigd dat ik het (te) druk heb. En dat dit stress met zich meebrengt, waar ik op een gemiddelde maandagochtend niet op zit te wachten. Dan vraag ik me af, verscholen onder mijn dekbed, of het allemaal wel de moeite waard is.

    En dan ontvang ik onderstaande app op mijn mobiele telefoon. Ping!

    Tja, dan realiseer ik me weer dat de stress van werken van geheel andere orde is dan de stress van niet werken. Van de afhankelijkheid van een uitkering en de uitkeringsorganisatie. Hoe verlammend dit systeem werkt. En hoe weinig ruimte er is om te herstellen als het water je aan de lippen staat.

    Dan kom ik mijn bed uit!

  • Evelyn Wannet: Werk vinden kan echt met IPS!

    Evelyn Wannet is mededirecteur/eigenaar van Twomorrow. Na haar academische opleiding begon Evelyn bij een ICT multinational. Maar ze miste de mix van menselijke maat en maatschappelijke relevantie. Daarom koos ze voor de GGz, met de ambitie om meer cliënten de weg naar betaald werk te laten bewandelen.

    Carlijn Achtereekte? Check. Sven Kramer? Check. Ireen Wüst? Check. Kjeld Nuis? Check. Jorien ter Mors, Bibian Mentel, Jeroen Kampschreur… De afgelopen weken ben ik in de ban van de olympische spelen in het onuitspreekbare PyeongChang. Ik juich als we weer een olympische medaille binnen slepen. En ik leef mee als Sjinkie Knegt wordt gediskwalificeerd of Sven Kamer wéér geen gouden plak veroverd op zijn felbegeerder 10 kilometer.

    Als ik dan weer achter mijn bureau zit, besluit ik de verhalen te gaan optekenen van onze winnaars. Van mensen die na lange tijd weer participeren op de arbeidsmarkt. Van mensen die (deels) hun eigen inkomen verdienen. Van mensen die een persoonlijk record hebben behaald op het leven. De verhalen van Mirjam, Peter en Sabrina.

    Met trots schrijf ik over Mirjam die dankzij een IPS-traject weer een volwaardige baan heeft. Ze heeft er lange tijd tegenop gezien om weer stappen te zetten op de arbeidsmarkt. Nu het is gelukt, vertelt ze dat werken haar goed doet. Ik ben onder de indruk van Peter die inmiddels werkzaam is op de afdeling marketing en communicatie van een grote non-for-profit organisatie in de regio. Stap voor stap heeft hij zijn doel bereikt.  Zijn motto luidt: als je het zelf wilt, werkt het ook. En Sabrina die van haar passie voor Opels haar werk heeft gemaakt. Die voet bij stuk heeft gehouden en werk heeft gemaakt van hetgeen ze echt leuk vindt.

    Niets is zo motiverend voor mijzelf als deze winnaars van hun eigen gouden medaille. Dus leer ik van hen: doe alle belemmerende overtuigingen in de ban, trek je optimistische jasje aan, zet een vrolijke hoed op je hoofd, spring mee op de euforietrein en zie: het kan écht.

    Klik hier voor de volledige verhalen van Mirjam, Peter en Sabrina.

  • Evelyn Wannet: Ik ben dol op cijfers!

    Evelyn Wannet is mededirecteur/eigenaar van Twomorrow. Na haar academische opleiding begon Evelyn bij een ICT multinational. Maar ze miste de mix van menselijke maat en maatschappelijke relevantie. Daarom koos ze voor de GGz, met de ambitie om meer cliënten de weg naar betaald werk te laten bewandelen.

    Ik zal het maar eerlijk bekennen… ik kan uitermate enthousiast raken over cijfers. En dat is soms vloeken in de kerk in een wereld van hardwerkende professionals, die soms meer tijd dan hen lief is besteden aan onderwerpen als productie, doorloopsnelheid en verantwoordings-en registratiesystemen.

    Cijfers zeggen niet alles. Daar ben ik me van bewust. Cijfers geven een beeld, of beter gezegd een interpretatie van de werkelijkheid. Bijvoorbeeld over de mate waarin we met elkaar in staat zijn om impact te maken als het gaat om de terugkeer naar betaald werk of studie als (jonge) mensen te maken krijgen met psychische problematiek.

    Bijvoorbeeld:

    • Over 100 afgesloten trajecten naar betaald werk is de gemiddelde leeftijd 39.
    • Van die 100 mensen zijn er 53 betaald aan het werk voor 16 uur of meer.
    • Die 53 mensen houden dat al langer dan 3 maanden aaneengesloten, zonder onderbreking van ziektedagen, vol.
    • Een jaar na de startdatum van het traject is een afname zichtbaar van 46% van het aantal behandeluren. Onafhankelijk van het resultaat van het traject.

    Dit zijn cijfers uit een recente impactstudie die we bij Twomorrow hebben gedaan. En daar word je toch heel blij van? Ik wel!

    Cijfers als verbeelding van de werkelijkheid. Cijfers van 100 mensen die de moed hebben gehad de weg naar (betaald) werk te bewandelen. En de resultaten in termen van cijfers met ons inzichtelijk te maken.

    Ik ben dol op cijfers. Maar woorden raken me. Zoals de woorden die iemand onderaan het toestemmingsformulier schreef:

    “Ik ben blij dat ik deze stap heb gezet. Af en toe vond en vind ik werken heel pittig en confronterend. Maar het heeft me ook inzichten gegeven in wat ik wél kan. En daar ben ik trots op!”